Τρέμω τη στιγμή που δεν θα μπορώ πια να κρυφτώ στην αγκαλιά σου, μαμά.

Περνούν τα χρόνια μαμά κι εγώ θέλω να σου πω όσα ποτέ δεν σου είπα, όχι γιατί δεν ηθελα αλλά γιατί τώρα που τα παιδιά μου μεγαλώνουν, μπορώ  πια να σε καταλάβω.

Περνούν τα χρόνια μαμά και δεν είμαι πια το μικρό σου κοριτσάκι, παρόλο που ξέρω ότι έτσι εξακολουθείς να με βλέπεις.
Μα εγώ μετρώ πληγές, που δεν είναι μόνο απ’τα κοριτσίστικα ματωμένα  μου γόνατα.

Περνούν τα χρόνια μαμά και φοβάμαι! Φοβάμαι για το μέλλον  και την τύχη των παιδιών μου και θέλω να τους διδάξω όσα με απέραντη αγάπη και υπομονή με δίδαξες.

Περνούν τα χρόνια μανούλα και κάθε βράδυ που ξαπλώνω κατάκοπη απ’την κούραση, μετρώ πόνους στο κορμιί και στην ψυχή μου! Ξέρω πως είμαι δυνατή αλλά είναι στιγμές που λυγίζω και κλαίω σαν μωρό παιδί. Μα κάθε πρωί, σφίγγω τα δόντια και  με πείσμα παλεύω με Θεούς και δαίμονες για να αποδείξω στα παιδιά μου όσα μπορώ κι αντέχω!

Περνούν  τα χρόνια μαμά και τώρα αυτός ο κόσμος με τρομάζει όλο και περισσότερο.
Με τρομάζει αυτή η ψευτιά και το άδειο βλέμμα μάνα μου και παλεύω να κρατήσω ζωντανό το παιδί που έχω μέσα μου, τα όνειρα και τις αξίες μου.
Παλεύω να κρατήσω αγνή την ψυχή μου, όση ψευτιά κι αν βλέπουν τα μάτια γύρω μου!

Περνούν τα χρόνια μαμά κι όμως θέλω τόσο πολύ να ζήσω, να ερωτευτώ ξανά και να αγαπήσω! Μα ξέρω πως θα βάλω στην άκρη τα δικά μου θέλω γιατί προτεραιότητα θα’χουν πάντα τα παιδιά μου!

Περνούν τα χρόνια μαμά κι εγώ θυμώνω  με το πόσο εύκολα μπορούν οι άνθρωποι να σε πληγώσουν. Μα έμαθα να τους συγχωρώ και να πηγαίνω παρακάτω. Εσύ μου το’μαθες κι αυτό!

Περνούν τα χρόνια μαμά κι όταν απογοητεύομαι και κλαίω, γίνομαι πάλι το τρομαγμένο κοριτσάκι που θέλει να χωθεί στην αγκαλιά σου.
Πόσο θεραπευτική είναι η αγκαλιά της μάνας, μάνα μου! Πόση αγάπη και πόση αγωνία  χωράει στα σπλάχνα της!

Περνούν τα χρόνια μανούλα, μα εγώ έχω ακόμα ανάγκη απ’το χάδι και τη συμβουλή σου!
Και θέλω τόσο να σου μοιάσω και να δώσω στα παιδιά μου όσα μου έδωσες…
Τώρα  ξέρω και γιατί δεν έτρωγες ποτέ την τελευταία μπουκιά  από το φαγητό σου. Την άφηνες για τα παιδιά σου κι ας μην είχες χορτάσει!

Θέλω να σου πω πόσο πολύ σε θαυμάζω! Πόσο υπερήφανη και τυχερή αισθάνομαι που έχω εσένα μάνα μου! Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που άθελά μου σε πίκρανα! Θέλω να σου πω πόσο σε καταλαβαίνω για τις ανησυχίες σου αλλά και για τις στιγμές που με μάλωνες!Γιατί τώρα είμαστε στην ίδια θέση μαμά μου και λυπάμαι για όλες εκείνες τις στιγμές που σε είδα κρυφά να κλαις κι όμως δεν έδωσα τη σημασία που έπρεπε, δεν σκούπισα τα δάκρυά σου! Γιατί νόμιζα πως ήσουν βράχος. Αυτό ήθελες να μου δείχνεις και αυτό κάνω κι εγώ στα παιδιά μου! Μα τώρα ξέρω πως ήσουν μόνο μάνα κι εγώ θέλω να σου πω όλα τα σ’αγαπώ που δεν σου είπα, όλα τα μου λείπεις που δεν σου έδειξα, όλα τα ευχαριστώ για όσα μου έδωσες!

Περνούν τα χρόνια μάνα κι εγω τώρα μπορώ να σου πω οτι ”υποκλίνομαι” στο μεγαλείο της ψυχής σου, μα φοβάμαι μαμά….
Τρέμω τη στιγμή που δεν θα μπορώ πια να κρυφτώ στην αγκαλιά σου.