Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Μερικοί από τους ανθρώπους που αγαπάμε ίσως βρίσκονται χωρίς τη θέλησή μας χιλιόμετρα μακριά. Είτε σε άλλη περιοχή, σε άλλη πόλη είτε ακόμα και σε άλλη Ήπειρο!
Τίποτα και κανένας δε μπορεί να αλλάξει όμως τα συναισθήματα που κρύβουμε μέσα μας γι’ αυτούς!
Όση και αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει, όσα βήματα και αν είναι μακριά, τίποτα δε μας εμποδίζει στο να νιώθουμε κάθε φορά που τους συναντάμε όπως ακριβώς τη τελευταία φορά που τους αντικρύσαμε!
Κάθε φορά θα είναι σα να ειδωθήκαμε πάλι χθες, σα να μιλούσαμε μαζί τους πριν λίγο, σαν τα πρόσωπά τους να είναι ακριβώς ίδια όπως τη τελευταία φορά που ανταλλάξαμε δυο κουβέντες. Ο τόνος της φωνής τους θα είναι εξίσου ίδιος και το χαμόγελό τους η εικόνα που θα κρατάμε για πάντα! Οι στιγμές που θα μοιραζόμαστε θα είναι πάντα τόσο έντονες και ξεχωριστές ώστε να κρατάμε απόθεμα για την επόμενη συνάντησή μας! Ακόμα και οι αγκαλιές που θα δίνουμε θα κρύβουν μια δύναμη μέσα τους που θα αντλεί όλο εκείνο το κουράγιο που θέλουμε να ξεστομίσουμε και δε θα ειπωθεί ποτέ και από κανέναν. Το γέλιο μας θα είναι διαπεραστικό ώστε να μπορεί να διασχίζει βουνά ,θάλασσες και ωκεανούς και να επιστρέφει και πάλι πίσω , εκεί που μας ανήκει σα τα μυστικά που θα ειπωθούν και θα μείνουν εκεί ! Όλες αυτές θα είναι στιγμές.
Στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους , με τους ανθρώπους που αγαπάμε και που καμία απόσταση δε μπορεί να μας χωρίσει.
Τίποτα και κανείς δε μπορεί να αλλάξει αυτό που νιώθουμε όταν το μυαλό μας μπορεί να ταξιδέψει εκεί που αγαπάει!
Αφιερωμένο στη Μαμά μου, στο Μπαμπά μου, στη Γιαγιά μου, τον Παππού μου, τη Μαρία, τη Χριστίνα, την Ηλιάνα, τη Γιώτα, τη Στέλλα, την Αλέκα, τη Ντόρα , την Αγγελική
