Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ό,τι δεν κέρδισες, όποιον δεν κράτησες, ό,τι δεν έζησες, είναι αυτά που τελικά ποτέ δεν θέλησες αρκετά.
Ό,τι δεν τόλμησες να διεκδικήσεις μέχρι τέλους, δεν το θέλησες αρκετά.
Κι όσες δικαιολογίες κι αν βρεις να πεις για συνθήκες, περιστάσεις και προβλήματα, θα στα γυρίσω πίσω.
Πικρή η αλήθεια και όχι για σένα, αλλά για τον άλλο που μπορεί να πίστεψε σε εσένα, που μπορεί να μην κατάλαβε ποτέ πως πίσω από κάθε δικαιολογία, πίσω από κάθε “εξήγηση” υπήρχε μια ανείπωτη αλήθεια.
“Τόσο σε θέλησε”.
Γιατί η θέληση, το πάθος, η επιθυμία, σου δίνουν τις λύσεις.
Δεν είναι πάντα οι καλύτερες, αλλά είναι λύσεις.
Σου δίνουν το θάρρος να διεκδικήσεις και το θράσος να επιμείνεις και να κάνεις ακόμα και τη λάθος επιλογή!
Για ότι κώλωσες, για ότι φοβήθηκες, για ότι δεν τόλμησες, μην ζητάς τα ρέστα από τη ζωή!
Γιατί για τις επιλογές σου πρέπει να δίνεις μάχες με νύχια και με δόντια.
Για τις επιλογές σου να σκοτώνεις και να σκοτώνεσαι. Να θυσιάζεις και να θυσιάζεσαι.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς αναστολές, χωρίς αμφιβολίες.
Να πέφτεις στη φωτιά για τις επιλογές σου κι ας ξέρεις πως ρισκάρεις να καείς.
Δεν μπορεί να είναι άλλο ο έρωτας από αυτό.
Δεν μπορεί να τον μετράς και να τον ζυγίζεις. Να τον υπολογίζεις και να τον υποβάλεις σε κοπτοραπτική κατά πώς σε βολεύει.
Ο έρωτάς σου, μετριέται με τα ρίσκα που δεν πήρες.
Με τα σ’αγαπώ που κατάπιες.
Με την παρουσία σου που στέρησες.
Με αυτά που δεν ένιωσες κι ας τα διαφήμιζες.
Ο έρωτας, δεν ζητάει αποδείξεις. Οι αποδείξεις, είναι οι πράξεις.
