Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έλεγα πάντα ότι όλα είναι επιλογές μας. Ό,τι έζησα το επέλεξα. Ό,τι μου έκαναν το επέλεξα.
Γιατί εγώ ήμουν αυτή που επέλεξα αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μου.
Εγώ ήμουν αυτή που τους άφησα να μ’αγαπήσουν, που τους άφησα να με πληγώσουν.
Εγώ ήμουν αυτή που έδωσα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Εγώ ήμουν αυτή που αφέθηκα από πάθος, από αγάπη, από άγνοια, από έγνοια, από συμπόνοια, από ελπίδα, από σπαραγμό.
Εγώ ήμουν αυτή που δεν κοίταξα τα σημάδια που μου δόθηκαν.
Γιατί πάντα δίνονται σε όλους, αυτό να το θυμάσαι.
Απλά κάποιες φορές από έλλειψη χρόνου, γιατί ο χρόνος πάντα μας κυνηγάει, όπως και οι υποχρεώσεις, από παντελή άγνοια, αφηνόμαστε να μας παρασύρει ένα ποτάμι.
Γιατί είναι πολλά που βλέπουμε και αποσιωπούμε, γιατί μερικές φορές μας συμφέρουν κάποιες συμπεριφορές και το βουλώνουμε, γιατί όλα επιτρέπονται κι όλα απαγορεύονται.
Γιατί όταν σου μιλάει άσχημα ο άλλος του το επιτρέπεις, γιατί όταν σου φέρεται άσχημα ο άλλος επίσης του το επιτρέπεις. Γιατί όταν σε απατάει ο σύντροφος σου εσύ πάλι φταις.
Πρώτον, γιατί άνοιξες μια πόρτα, που πολλές φορές είναι μεγάλη και δεύτερον, που επέλεξες κάποιον που θα μπορούσε να το κάνει.
Που επέλεξες κάποιον που θα σ’αφήσει στα δύσκολα, που επέλεξες κάποιον που δεν σε βλέπει όμορφη όλην την ώρα, ακόμη κι όταν έχεις ρολά στο κεφάλι.
Που επέλεξες κάποιον που σκέφτεται τον εαυτό του πρώτα κι όχι εσένα κι όχι τα παιδιά σας.
Κι αν σκέφτηκες ότι μικρή ήμουνα, δεν ήξερα, δεν ένιωθα, θα σου πω και πάλι ότι εσύ φταις.
Βιάστηκες και δεν έψαξες κάποιον καλύτερο.
Καλύτερα μόνος παρά με λάθος συντροφιά θα σου πω εγώ.
Κι αν με νομίζεις σκληρή, γελιέσαι. Είμαι πολύ ευαίσθητη αλλά είμαι σκληρή πάντα με τον εαυτό μου.
Έμαθα ότι στην ζωή που εμείς επιλέγουμε, είμαστε οι μόνοι υπόλογοι για όσα μας συμβαίνουν.
Έμαθα να ξέρω την ευθύνη μου, έμαθα ότι τίποτα δεν γίνεται ερήμην μου κι αν έγινε εγώ το επέτρεψα. Γι’αυτό και δεν επιτρέπω τις καραμελίτσες ότι για όλα φταίει ο άλλος πάντα.
Φταίει όσο κι εγώ, άρα τον συγχωρώ, γιατί μόνο έτσι συγχωρώ τον εαυτό μου, γιατί μόνο έτσι μπορώ να συνεχίσω ανάλαφρα. Άλλωστε η μεγαλύτερη σφαγή είναι πάντοτε “εντός μας”.
Και το κακό είναι ότι βλέπουμε τα πάντα ανάποδα, τι θα κάνει ο άλλος για εμάς ή σε εμάς κι όχι τι θα κάνουμε εμείς για εμάς και σε εμάς.
Γι’αυτό συγχώρεσε τον εαυτό σου και προχώρα!
