Γράφει η Βίλλυ Ζ.
«Δέκα λεπτά στο μπαλκόνι παρακαλώ!», όσο διαρκεί ένα τσιγάρο, ίσα ίσα για να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να μαζέψω την κακή πλευρά του παρορμητισμού μου, που πάλι αλητεύει.
Το κάθε κρεσέντο μας άλλωστε, επέλεγε πάντα για σκηνή ένα μπαλκόνι. Όπως η πρώτη πράξη στη δική μας ιστορία. Στο παρασκήνιο φωνές και γέλια, φίλοι που γρατζουνούσαν κιθάρες σαν σε πειραματισμό και το άρωμα του αέρα, σχεδόν καλοκαιρινό, ανακατεμένο με την αρμύρα της θάλασσας και τους ήχους της πόλης.
Από τότε τις πιο όμορφες στιγμές μας τις θυμάμαι γεμάτες ουρανό. Σε ένα μπαλκόνι με διαφορετικό σκηνικό κάθε φορά: μπλοκαρισμένες θέες από πολυκατοικίες που έπνιγαν το διαμέρισμα, τη «γραφή» της τεράστιας πόλης σε ατελείωτες διαδρομές από φώτα, τη θάλασσα, άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε θυμωμένη, που γινόταν ένα με τον ορίζοντα, έλατα που μύριζαν εξοχή και νωτισμένο γρασίδι.
Και όλα αυτά δεμένα με τις πιο μεγάλες εξομολογήσεις, αληθινές αγκαλιές, ζεστά δάκρυα, βλέμματα καθρέφτες που δε χαμηλώνουν από φόβο μήπως φανερωθούν αλλά και τα πιο δυνατά γέλια. Μικροί θησαυροί ενός σεναρίου πραγματικής ζωής. Κι όλα «ακροβατώντας» πάνω σε ένα μπαλκόνι, κάποιο, όποιο…
Ίσως επειδή τα κιγκλιδώματα είναι απλά μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και ο έρωτας, αξιωματικά ελεύθερος, γίνεται απροκάλυπτα επιλογή και μετά συναίσθημα, λογική και ευτυχία: το φυσικό όριο, πάνω από το μηδέν του εδάφους, με συντεταγμένες τους αιώνιους εραστές και το άπειρο του ουρανού, όπως τις μετατοπίζει ο χρόνος.
