Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά
Σηκώνω το βλέμμα και κοιτώ εκείνη τη θεότρελη ανεμοδούρα που την έσπρωξε με λύσσα ένας άνεμος αντάρτης. Κάνω μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά μου και μένω ζαλισμένη, μετέωρη, στη μέση του πουθενά μου.
Αρχίζω να βαδίζω δειλά στις μύτες των ποδιών μου, μην κάνω θόρυβο και ξυπνήσει η γη. Ακολουθώ μια ευθεία, νοητή γραμμή, που αφετηρία έχει εμένα και τέρμα στο ” πουθενά ”, στο ”οπουδήποτε ”, στο ” όπου θες”. Ακροβάτης πάνω στο σκοινί της ζωής μου, νιώθω πως δεν πατάω γερά πάνω στον εαυτό μου. Κάτι συμβαίνει!
Ο κόσμος μου βρυχάται. Σεισμικές δονήσεις ξεκινούν από τον πυρήνα μου, που φλέγεται καιρό τώρα κι ετοιμάζεται για τη μεγάλη αλλαγή.
Πάει καιρός που έχει αρχίσει να ταράζεται το σύμπαν μου, να τρελαίνονται τα άστρα μου, να αλλάζουν οι πλανήτες μου τροχιά. Δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να προσμένω. Μήτε για ποιο ταξίδι μού χαράζεται πορεία. Δεν ξέρω καν ποια εποχή ετοιμάζεται να γράψει ιστορία στις λευκές μου τις σελίδες. Αν θα’ναι εποχή παγετώνων ή εποχή διψασμένης, ακόρεστης φωτιάς. Το μόνο που ξέρω, είναι πως είμαι ακόμη εδώ! Στο ένα μου πόδι να πατώ, κρατώντας ισορροπία, και το άλλο μου να αιωρείται στο κενό.
Τον εαυτό μου κρατώ σφιχτά μέσα στην αγκαλιά μου. Κάπου κάπου, τον νιώθω να τρέμει από φόβο, σαν μωρό που απέμεινε γυμνό, δίχως την αγκαλιά της μάνας. Τον αγκαλιάζω ακόμη πιο σφιχτά. ”Ησύχασε και μη φοβάσαι”, του ψιθυρίζω τρυφερά στο αφτί. ”Εμείς οι δύο είμαστε ένα”! Εγώ κορμί, εσύ ψυχή. Εγώ είμαι οι ρίζες σου κι εσύ – εαυτέ μου – είσαι η πηγή μου, το δροσερό νερό που μέσα μου κυλάει. Εγώ είμαι το δέντρο σου κι εσύ τ’ αγέρι που κρύβεται στις φυλλωσιές μου.
Μη φοβάσαι, εαυτέ μου. Είμαι το δεξί κομμάτι σου κι εσύ το αριστερό μου. Είμαι το έξω σου κι εσύ το μέσα μου. Όπου εσύ στραβοπατάς, θα τρέχω εγώ να ισιώνω τα βήματά σου. Κι όταν, ψυχή μου, θα λυγίζεις, δεκανίκι σου θα ‘μαι εγώ η υπόλοιπη, να ορθώνεσαι και πάλι. Για αυτό σου λέω, μη φοβάσαι.
Τις αλλαγές μην τις φοβάσαι! Τι κι αν φύσηξε ο άνεμος και άλλαξε φορά η ανεμοδούρα στην κορφή του κόσμου σου; Συλλογίστηκες ποτέ πως ίσως να’ ναι καλύτερη η θέα από την άλλη πλευρά;
