Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
– Γιατί μ αγαπάς;
Τον ρώτησε…
– Σ΄ αγαπώ γιατί δεν αντέχω τις ώρες μου όταν δεν είσαι εδώ, γιατί τρέμω στις στεναχώριες σου και στα δάκρυά σου τσακίζω.
Γιατί χτυπάς αλλιώτικα τα ξυπνητήρια μου, γιατί η καλημέρα έχει νόημα και η καληνύχτα, μου ΄χει γίνει ανάγκη.
Γιατί στρώνεις με μια θάλασσα αγάπη το κρεβάτι μου και το στολίζεις με έναν έρωτα αλήτη.
Γιατί με ταϊζεις με όνειρα και με ποτίζεις με τα πιο όμορφα αύριο.
Γιατί με ντύνεις με χαμόγελα και με γδύνεις με αλήθειες.
Γιατί με αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά που οι μοναξιές μου τρομάζουν, τόσο δυνατά που η αγκαλιά μοιάζει με σπίτι.
Γιατί με φιλάς σαν μάνα, με προστατεύεις σαν πατέρας, σαν παιδάκι με παίζεις και σαν οικογένεια μ΄ ακουμπάς.
Σ΄ αγαπώ γιατί μου μαθαίνεις ζωή και με κάνεις αθάνατο.
Γιατί μου ανάβεις τους ήλιους μου και με κάνεις να λάμπω.
Γιατί έχεις γίνει η προσευχή και η λαχτάρα μου.
Γιατί πια, έχει όνομα το όμορφο… το δικό σου το όνομα!
Σ΄ αγαπώ γιατί είμαι ο άντρας σου μου ΄πες.
Γιατί κοιτώ τον καθρέφτη μου και την μορφή σου αντικρίζω.
Γιατί οι πληγές μου όλες ξέχασαν για πιο λόγο υπήρχαν.
Γιατί ο Θεός με αγάπησε και μου χάρισε εσένα.
Γιατί μιλάς στην ψυχή μου.
Γιατί ανασαίνεις και ζω.
Σ΄ αγαπώ γιατί γι αυτό υπάρχω και γι αυτό ήρθα στον κόσμο θαρρώ.
Γιατί όλοι έχουν μια ζωή. Εγώ όμως ψυχή μου έχω δύο!
Μια πριν σε γνωρίσω και μια δεύτερη όταν σε πρωτοείδα.
Όλοι έχουν γεννηθεί μια φορά μάτια μου…
Εγώ γεννήθηκα δύο!
Σ΄ αγαπώ γιατί είσαι εσύ!
Γιατί είσαι το ταξίδι, η διαδρομή και ο προορισμός.
Γιατί μοιάζεις με θάλασσα ολότελα δικιά μου.
Γιατί φουσκώνεις τα πανιά μου.
Γιατί φωτίζεις τα σκοτάδια μου.
Γιατί ακούς τις σιωπές μου.
Γιατί σιγοπατάς μέσα μου.
Σ΄ αγαπώ!
Γιατί τίποτα λιγότερο δεν σου αξίζει ζωή μου!
Της απάντησε…
