Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Σήμερα ο έρωτας ήταν, μία βόλτα.
Καλοκαίρι ήταν θυμάμαι, ο ήλιος έδυε και ο ουρανός είχε πάρει ένα πορτοκαλο-ροζ χρώμα, τόσο όμορφο δεν τον είχα ξαναδεί. Με κοίταξες, μου χαμογέλασες και μου είπες: έλα πάμε! Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και κάναμε βόλτα στην παραλία, μέχρι που πάρκαρες κάπου και γύρισες να με κοιτάξεις με χαμόγελο μικρού παιδιού, δεν ήθελα κάτι άλλο για να είμαι ευτυχισμένη.
Σήμερα ο έρωτας ήταν, ένα μήνυμα.
Είχαμε καιρό να μιλήσουμε και περνούσες σπάνια από το μυαλό μου, ώσπου έκανες την εμφάνισή σου. Η οθόνη του κινητού μου φώτισε και όλα τα υπόλοιπα γύρω μου μαύρισαν. “Τι κάνεις;”. Μία τόσο μικρή ερώτηση, που χωρούσε μια τόσο μεγάλη απάντηση. Κι όμως αρκέστηκα σε ένα “καλά είμαι εσύ;”, σαν να μιλούσα σε οποιονδήποτε άλλο κι ας μην ήσουν ο οποιοσδήποτε. Τα υπόλοιπα από κοντά.
Σήμερα ο έρωτας ήταν, μια δήλωση.
” Σε σκέφτομαι και μου λείπεις”, μου είπες. Δεν με έχεις συνηθίσει σε τέτοια και τα μάγουλά μου πήραν αμέσως φωτιά, τα μάτια μου έλαμψαν. Είμαι σίγουρη πως αν με έβλεπε κανείς θα νόμιζε πως κάτι έπαθα. “Κι εμένα, πολύ.” σου απάντησα και ένιωθα το κεφάλι μου έτοιμο να σπάσει από την αγωνία για το επόμενο μήνυμά σου.
Σήμερα ο έρωτας ήταν, η μυρωδιά σου.
Όταν σε είδα μπροστά μου μετά από τόσο καιρό να στέκεσαι με χέρια ανοιχτά και να με περιμένεις να χωθώ στην αγκαλιά σου, δεν έχασα λεπτό. Έτρεξα και χώθηκα ανάμεσα στα χέρια σου και βύθισα το κεφάλι μου στο λαιμό σου, ρουφώντας όσο μεγαλύτερες δόσεις από τη μυρωδιά σου μπορούσα. Πόσο μου είχε λείψει. Με τίποτα δεν μπορώ να την χορτάσω και αφού σε είχα βρει δεν θα σε άφηνα να φύγεις. Ούτε κι εσύ ήθελες να φύγεις άλλωστε, τα χέρια σου είχαν κλειδώσει γύρω μου σε μια προσπάθειά σου να με κρατήσεις όσο το δυνατόν πιο κοντά σου.
Σήμερα, σήμερα ο έρωτας ήσουν εσύ!
Εσύ, με τα μελαγχολικά σου μάτια και το στραβό χαμόγελο. Εσύ με τις παραξενιές και την νευρικότητά σου. Εσύ με όλη την τρέλα που κουβαλάς πάνω σου και τρελαίνεις και εμένα μαζί. Εσύ, που ξεκίνησες σαν μια απλή περιπέτεια και κατέληξες να εισβάλλεις στην καρδιά και στο μυαλό μου με το έτσι θέλω, κατακτώντας κάθε εκατοστό τους. Εσύ, που μου το παίζεις αδιάφορος και σκληρός, ενώ ξέρω πως κατά βάθος καίγεσαι.
Εσύ, που ποτέ δεν κατάφερες να πεις με λόγια όσα ένιωθες, αλλά δεν πειράζει, γιατί οι πράξεις σου τα έλεγαν όλα. Εσύ, που ξέρεις πως να με χειριστείς καλύτερα από τον καθένα και το εκμεταλλεύεσαι. Και εγώ σε αφήνω. Εσύ που διεκδίκησες και πήρες όσα ήθελες, χωρίς καν να το σκεφτείς. Εσύ, που είπα δεν θα την πατήσω μαζί σου, κι όμως όχι απλά την πάτησα, έγινα ένα μαζί σου. Εσύ, που δεν περνάει μέρα χωρίς να σε σκεφτώ κι ας είπα τόσες φορές “Ποτέ ξανά”.
Σήμερα, αύριο και κάθε άλλη μέρα. Ο έρωτας θα είσαι εσύ. Πάντα εσύ. Γιατί αγάπη μου, ο έρωτας δεν είναι τα μεγάλα και φανερά πράγματα, είναι οι χιλιάδες μικρές λεπτομέρειες. Κι εσύ πάντα κερδίζεις στα σημεία. Για ακόμη μια φορά, σήμερα ο έρωτας ήσουν εσύ!
