Γράφει η Κατερίνα Κύπριου
Δεν ζούσα ποτέ πάνω σε ροζ σύννεφο.
Γνώριζα και γνωρίζω ότι η ζωή, δεν είναι ποτέ εύκολη.
Φτάνει μόνο μια στιγμή για να ανατραπούν τα πάντα.
Κι εκεί που πιστεύεις πως όλα πάνε καλά, ξαφνικά κάτι πιάνεις στον αέρα.. κάτι σαν απειλή!
Προδοσία; Μπα, δεν νομίζω!
Γιατί; Γιατί να με προδώσει σκέφτεσαι.
Τι του έλλειψε;
Μαζί δεν αγωνιστήκαμε να φτιάξουμε ότι φτιάξαμε; Μαζί δεν φέραμε στον κόσμο τα παιδιά μας; Μαζί δεν κάναμε όνειρα γι’αυτά;
Μαζί δεν θα απολαύσουμε τους κόπους μας; Εμείς μαζί δεν λέγαμε πως θα γεράσουμε;
Όμως κοίτα, κάτι άλλαξε!
Κάτι στη συμπεριφορά του, κάτι στα μάτια του που δεν κοιτάζουν πια στα ίσα τα δικά σου.
Κάτι στον τρόπο που σε αγκαλιάσει, κάτι στον τρόπο που σε φιλάει.
Και τα όνειρα;
Γιατί δεν κάνει πια τα όνειρα μαζί σου;
Γιατί απομακρύνεται για να μιλήσει στο τηλέφωνο;
Γιατί το βλέμμα του είναι στο κενό;
Προβλήματα ίσως στη δουλειά; Μπα.. αφού όλο αργεί και περισσότερο, μια χαρά πάει.
Είναι κι αυτό το ρημάδι το ένστικτο που σου φωνάζει τόσο δυνατά, τόσο εκκωφαντικά, που δεν μπορείς να το αγνοήσεις άλλο!
Και κάπου εκεί αρχίζεις να ψάχνεις, να ρωτάς, να ζητάς μια απάντηση στο τι του συμβαίνει.
Γιατί πια, ξέρεις πως κάτι συμβαίνει!
Κι αρχίζουν οι εντάσεις, οι καβγάδες, κι εσύ νιώθεις μετέωρη.
Νιώθεις να χάνεις τα λογικά σου μαζί με την μέχρι τότε ήρεμη ζωή σου!
Νιώθεις την προδοσία στο πετσί σου κι ας μην έχεις ακόμα τις αποδείξεις που θες.
Νιώθεις την απόρριψη.
Η εμπιστοσύνη χάνεται μέχρι που γίνεται καπνός.
Γιατί τα ψέματα που ανακαλύπτεις καθημερινά είναι πολλά κι επαναλαμβανόμενα.
Κι όσο κι αν δεν το παραδέχεται, κι όσο κι αν σε βγάζει τρελή και ζηλιάρα, όσο κι αν μέσα στο παράλογο σε πείθει πως όντως είσαι, εσύ ξέρεις την αλήθεια σου!
Η λογική υπερνικάει κι όλα είναι καθαρά πια.
Το πέπλο που σε τύφλωνε έχει πέσει και εσύ είσαι μόνο κι ανυπεράσπιστη μπροστά στην μεγαλύτερη αλήθεια σου.
Στην προδοσία.
Και πονάει. Πονάει πολύ!
Γιατί τα όνειρα τα έκανες μαζί του, και τώρα πρέπει να τα συνεχίσεις μόνη.
Γιατί χαράμισες τα νιάτα σου με κάποιον που τελικά ήταν άλλο από αυτό που εσύ νόμιζες.
Γιατί πίστεψες σε αυτόν και τώρα έπαψες να πιστεύεις στους ανθρώπους.
Γιατί πρέπει να παλέψεις μόνη και να συνεχίσεις μόνη, να κάνεις όνειρα για σένα και για τα παιδιά σου.
Γιατί πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σταματήσεις να αιμορραγείς, κι ας νιώθεις πως δεν μπορείς.
Ή μήπως τελικά, μπορείς;
