Γράφει ο Συγγραφέας Δημήτρης Νομικός
Είπα να χορέψω, και σαν κίνησα, με χλεύασαν πολύ που το τόλμησα.
Είπα να γελάσω, και σα γέλασα, αντιμετώπισα την κριτική.
Είπα ξυπόλητος στην παραλία να περπατήσω, και σαν το έκανα, με κατακεραύνωσαν τα βλέμματά τους.
Είπα να ντυθώ όπως μου αρέσει, και σαν το έκανα, δεν με ξανακάλεσαν.
Είπα να διαλογιστώ, και μόλις χαλάρωσα, άθεο με αποκάλεσαν.
Είπα πως θέλω να χωθώ μες στη φύση, και σαν πήγα, απολίτιστο με χαρακτήρισαν.
Είπα να μείνω λίγο με τον εαυτό μου, και αντικοινωνικός βαφτίστηκα.
Είπα πως τα λίγα που κατέχω, δεν κλονίζουν την ευτυχία μου, και έγινα παράδειγμα αποτυχημένου.
Είπα να διαλαλήσω τα όνειρά μου και μου γύρισαν την πλάτη τους λέγοντας πως πάσχω από την ασθένεια της φαντασίας.
Και έμεινα να σκέφτομαι την μεγάλη ερώτηση που όλοι την σκέφτονται, αλλά λίγα στόματα την ξεστομίζουν: Τι σε νοιάζει ρε;
