Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Δώδεκα σφηνάκια τεκίλα κίτρινη και κάτι ποτά ακόμη. Και το μυαλό παίρνει ανάποδες στροφές.
Το κινητό ανά χείρας και σκέφτομαι σε ποιον θα στείλω μήνυμα απόψε να του πω πράγματα που νηφάλια ποτέ μου δεν κατάφερα να ξεστομίσω.
Δεκατρία σφηνάκια και βάλε, φέρνε κι άλλο από τούτο το λυτρωτικό ποτό. Φέρε μπας και βγουν για μια φορά αβίαστα οι λέξεις και ειπωθούν χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο. Φέρε μήπως και επιτέλους όλες αυτές οι ατελείωτες καταστάσεις και οι μισοτελειωμένες υποθέσεις λάβουν ένα τέλος.
Δεκατέσσερα σφηνάκια και μην σταματάς να φέρνεις. Ίσως τελικά μεθυσμένο το μυαλό να παίρνει καλύτερες στροφές. Ίσως αυτά που σκέφτεται νηφάλιο, μεθυσμένο να τα σκέφτεται εις διπλούν και τριπλούν μη σου πω.
Δεκαπέντε σφηνάκια και αρχίζω να ψάχνω τι προσπαθώ να σβήσω στο ποτό. Τι από όλα βασικά;
Εκείνες τις γαμημένες φορές που σιώπησα ενώ έπρεπε να μιλήσω; Ή εκείνες που μίλησα ενώ έπρεπε να σιωπήσω;
Τι;
Ποιές από όλες τις φορές προσπαθώ να σβήσω σε τούτο το υποκίτρινο υγρό που ρέει αβίαστα μέσα στις φλέβες μου σαν γιατρικό που χρειαζόμουν από καιρό;
Ποιές από όλες τις μνήμες μου προσπαθώ να κάψω; Τις όμορφες είτε τις άσχημες; Εκείνες που πονάνε και είναι σαν μαχαίρια είτε εκείνες που γλυκαίνουν κάθε ίχνος μέσα μου;
Ποιές;
Δεκαέξι σφηνάκια μετά και ακόμη δεν έχω αποφασίσει γιατί πίνω.
Ξεχνάω ή αναμοχλεύω;
Σβήνω ή αναθερμαίνω;
Πες μου.
Έλα και απάντησέ μου για ποιό λόγο πίνω.
Ή μάλλον όχι.
Αν θα έρθεις έλα και δώσε μου έναν λόγο να σταματήσω.
Αλλιώς δώσε μου όλους τους λόγους να σηκωθώ και να μην θυμάμαι τίποτε.
Δεκαεφτά σφηνάκια και κάτι, και το μυαλό έχει θολώσει από ώρα. Άραγε που να’ σαι; Μόνο εγώ θυμάμαι;
Φέρε κι άλλο, μην σταματάς. Μην με φοβάσαι, έχω αντέξει άλλα και άλλα, άλλη μια γύρα τι θα μου κάνει;
Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πλέον.
Είκοσι σφηνάκια μετά και νιώθω μουδιασμένη. Άραγε θυμάσαι;
Παραγγέλνω άλλη μία από τα ίδια. Δεν μου την φέρνουν. Δεν είμαι καλά λένε.
Γελάω ειρωνικά και σκέφτομαι πως καλά δεν είμαι εδώ και πολύ καιρό, τι θα μου κάνει άλλη μια γύρα διάολε;
Πιάσε άλλη μια γύρα από τα ίδια και μην ανησυχείς για μένα, αντέχω!
