Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
“Κλείνω κι έρχομαι να σε βρω”
Αυτό θέλω να μου πεις μια φορά! Μια γαμημένη φορά να μ’ακούσεις να κλαίω και να μην προσπαθήσεις να με παρηγορήσεις μιλώντας σ΄ένα ακουστικό. Να μη μου πεις “σκούπισε τα μάτια σου”, αλλά να είσαι εδώ και να το κάνεις εσύ.
Να πέσω και να είσαι εδώ, ρε γαμώτο και να πιαστώ απ’ το χέρι σου για να σηκωθώ.
Όχι από ένα μύνημά σου. Θέλω να σε μυρίζω όταν σου μιλάω και να σε αγγίζω. Δε μου αρκεί να σε βέπω σε μια οθόνη. Το καταλαβαίνεις;
Καταλαβαίνεις πως ο έρωτας ζει στην επαφή;
Ζει από την επαφή..
Θέλω να νιώσω το χέρι σου στη μέση μου. Την ανάσα σου στο λαιμό μου!
Θέλω να νιώσω τον παλμό σου στο στήθος μου.
Θέλω να σε νιώσω, να σε νιώσω μέσα μου.
Κλείσε το τηλέφωνο!
Μπες στο αμάξι σου κι έλα να αναμετρηθούμε μ’αυτό που μας παραλύει.
Έλα να αναμετρηθούμε με έρωτα και καύλα.
Έλα.. τώρα, απόψε!
