Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Με μια βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι πέρασαν τα τελευταία χρόνια.
Πάντα έτοιμη και πάντα αμετακίνητη.
Έμεινε για καιρό εκεί να σκονίζεται και να περιμένει καρτερικά την στιγμή της.
Και σήμερα ήρθε η στιγμή της.
Πρώτα βγήκε κάτω από το κρεβάτι και καθαρίστηκε καλά.
Καμιά βρωμιά δεν έμεινε που να μπορεί να την αγγίξει.
Κανένας κόκκος σκόνης δεν μπορεί τώρα να εισβάλλει μέσα της.
Μετά άνοιξε προσεκτικά γιατί από τον καιρό είχε “μαγκώσει” λίγο.
Ρούχα διπλωμένα προσεκτικά, καλλυντικά και διάφορα τσαντάκια για ότι μπορεί να χρειαστεί σε ένα ταξίδι.
“Ότι μπορεί να χρειαστεί”, μαγική έκφραση.
Τα ρούχα βγήκαν. Με το πέρασμα του καιρού είχαν γίνει άκαιρα και άκυρα.
Τώρα πια δεν φόραγε στολές. Τώρα πια φόραγε τον εαυτό της κι αυτό απαιτούσε υφάσματα μαλακά και άνετα.
Βγήκαν και τα καλλύντικά και όλα τα τσαντάκια για “ότι μπορεί να χρειαστεί”.
Πάμε από την αρχή..
Ρούχα καινούρια, απαλά, μαλακά.. και βιβλία!
Ναι, δυο βιβλία. Ένα για το αεροπλάνο, ένα για τις νύχτες εκεί.
Και σημειωματάριο, αν κι αυτό το έχει πάντα μαζί της..
Και τα καλλυντικά τελικα τα θέλει.. της πήρε άλλωστε 38 χρόνια να μάθει “σε ποιον έμοιασε επιτέλους με τα καλλυντικά” κι είναι πολύ χαρούμενη που έμοιασε σε εκείνη.. σε μια Ελένη.
Και φωτογραφική μηχανή.
Όχι, σε αυτό το ταξίδι δεν θα έχει κινητό.
Η επικοινωνία θα κοπεί όταν ο πιλότος θα ζητήσει να κλείσουν τα κινητά.
Αυτή τη φορά θα δώσει στον εαυτό της όλο το χρόνο, όλο το χώρο και το δικαίωμα να ανήκει μόνο σε εκείνη.
Χωρίς selfies, χωρίς checkins, λίγες στιγμές χωρίς αυτόπτες μάρτυρες.
Τόσο απλά..
Η βαλίτσα κλείνει και είναι ανάλαφρη.
Παράξενο μα πάντα την θυμόταν πιο βαριά. Πιο στουμπωμένη.
Κι όμως, έχει όλα όσα χρειάζεται μέσα στη βαλίτσα κι όλα όσα θέλει στην ψυχή της.
Κι είναι έτοιμη πια.. τώρα ζει με την επίγνωση πως ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρνάει και χωρίς εκείνη να είναι πάντα παρούσα για όλους.
Τώρα ξέρει, πως έχει δικαίωμα να κάνει απουσίες και μάλιστα από εκείνες που θυμίζουν σχολική κοπάνα!
Αδικαιολόγητες!
Αναχώρηση…
