Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Στη ζωή ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι. Κανείς και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μπορεί να αργούμε λίγο να το συνειδητοποιήσουμε, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Λένε ότι ό,τι δίνεις παίρνεις, ίσως έχουν δίκιο, ίσως πάλι κι όχι. Ποιος ξέρει; Καμιά φορά η ζωή είναι άδικη μαζί μας, αλλά ποιος έχει τη δύναμη και το θάρρος να τα βάλει μαζί της;
Λίγοι είναι αυτοί που θα ρισκάρουν τα πάντα, την ηρεμία τους, την καθημερινότητα τους, τη ψυχική τους υγεία, την καρδιά τους, ακόμη και τους ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά γι’ αυτούς και τους αγαπούν. Κι όμως όταν πάρουν την απόφαση να πάνε κόντρα στα “πρέπει” της ζωής, ακόμη και στη μοίρα, θα γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα μέχρι να φέρουν εις πέρας τον στόχο τους.
Αν τα καταφέρουν και βγουν νικητές σε αυτόν τον πόλεμο είναι αξιέπαινοι. Χρειάστηκε να δώσουν πολλές μάχες μέχρι να κάνουν πραγματικότητα όλα τους τα “θέλω” και απέδειξαν ότι αυτή τους η προσπάθεια ήταν καρποφόρα και το άξιζαν πραγματικά. Δεν το έβαλαν κάτω και ρίσκαραν με όποιο κόστος και όποια θυσία. Δεν επέτρεψαν στις δυσκολίες της ζωής να τους λυγίσουν.
Αλλά ακόμη κι αν δεν τα καταφέρουν κι ας τους γκρεμίσει η ίδια η ζωή, θα έχουν κερδίσει το μεγαλύτερο βραβείο, να έχουν το κεφάλι ψηλά, γιατί τουλάχιστον αυτοί προσπάθησαν. Είχαν τα κότσια και το έκαναν. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους κρίνει γι’ αυτή τους την απόπειρα. Ήταν επιλογή τους να τα παίξουν όλα για όλα στο βωμό της προσωπικής τους ολοκλήρωσης ως άτομα σε αυτήν την κοινωνία.
Ζήστε όπως θέλετε, μην ακούτε κανέναν και μη δίνετε σε κανέναν το δικαίωμα να σας κρίνει και να σας υποδείξει πως θα πορευτείτε. Σημασία έχει να είστε εσείς ευτυχισμένοι και να τα έχετε καλά με τον εαυτό σας. Να θυμάστε πως οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Τίποτα και κανείς δε μας ανήκει, παρά μόνο η ζωή μας κι όπως θέλουμε θα τη ζήσουμε χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.
