Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά
Ένα φως αχνοφέγγει στο τελευταίο παραθύρι, εκεί ψηλά, στη σοφίτα του μυαλού. Εκεί που αγαπάει η ψυχή να κλειδώνεται τα βράδια και να χάνεται. Ανάβει ένα μικρό κερί δίπλα στο περβάζι κι αφήνει όλα της τα ιμάτια να πέφτουνε στο πάτωμα. Μένει ολόγυμνη, ελεύθερη από όλα όσα την έσφιγγαν όλη τη μέρα. Κάθε ”πρέπει” και ”δεν πρέπει”, μένουν πεταμένα, τσαλακωμένα πάνω στα σκονισμένα, ξύλινα σανίδια. Και μένει η ψυχή ολόγυμνη, να την αγγίζουν τα ”θέλω”, να την αγκαλιάζουν οι θύμησες, να τη φιλούν τα χείλη των αναμνήσεων.
Έναν χορό μού έταξες. Θυμάσαι; Ένα βαλς γραμμένο πάνω σε εκείνες τις νότες που μένουν χρόνια κλειδωμένες μέσα στο παλιό εκείνο συρτάρι. Ένα χορό! Τούτο μόνο περιμένει η ψυχή μου τα βράδια που μόνη τριγυρνά στο παγωμένο αυτό δωμάτιο.
Στέκεται μπροστά στο θολό παραθύρι και περιμένει. Ένα σκοπό σιγοτραγουδά, ένα κάλεσμα των σκιών. Ανάμεσα σε όλες αυτές που σιωπηλά βαδίζουν κάτω από των φαναριών τα φώτα, εκείνη προσδοκά να δει μόνο μία να πλησιάζει μέσα από το βαθύ σκοτάδι του νόστου. Τη δική σου!
Παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο χρόνους, ανασαίνω μέσα στο παρόν, μα μέσα στο ”χθες” ανασταίνομαι τα βράδια. Λες και με καταράστηκε ο χρόνος να μην μπορώ να ανήκω πουθενά. Μισή η ψυχή μου, ανεκπλήρωτοι οι πόθοι και τα όνειρα που στα χέρια μου κρατώ σφιχτά, περιμένοντας μόνο εσένα, πάντα εσένα, για να σου τα χαρίσω. Σου τα κέντησα με κλωστές απ’τα κουβάρια μιας αγάπης, που εσύ γέννησες μέσα μου για σένα. Τρύπησα τόσες φορές τα δάχτυλα, τα μάτωσα, μα δεν πρόλαβα να σου τα στολίσω προτού χαθείς.
Αν τα φορούσες, ίσως και να μπορούσες να με ξεχώριζες μέσα απ’τα σκοτάδια σου. Ίσως να μπορούσες να βρεις μια στάλα φως μέσα στη λήθη, μια στάλα που να καθρεφτίζεται μέσα της η μορφή η δική μου. Ίσως!
Πες μου ποιες μάγισσες σε έχουν πλανέψει; Ποιο ξόρκι να βρω να λύσω τα δεσμά σου; Μόνο ένα κερί έχω εφόδιο, να μπορώ να φωτίζω λίγο-λίγο την αγάπη μου για σένα. Να μπορέσεις να τη δεις. Λίγο-λίγο, να μην τελειώσει κι αυτό, προτού προλάβεις να φανείς. Ένα κερί και μιαν υπόσχεση. Κοντά μου έλα! Μου χρωστάς ακόμη εκείνον το χορό.
