Γράφει η Ιωάννα Παπαδοπούλου
“Δυνατή είναι η γυναίκα εκείνη που μπορεί να χαμογελά το πρωί, σαν να μην είναι εκείνη που έκλαιγε όλο το βράδυ.”
Το βράδυ συσσωρεύονται όλες οι σκέψεις, οι φόβοι, οι ανασφάλειες. Τα κατάφερα και σήμερα; Ήμουν καλή μητέρα; Απέδωσα στην δουλειά μου; Έχω πάρει δύο κιλά νομίζω, μπορεί να είναι και περισσότερα..ωχ θα φαίνομαι χοντρή με το εξώπλατο φόρεμα μου. Δεν θα αρέσω σε κανέναν τώρα.
Πρέπει να ντύνομαι με φαρδιά ρούχα, μέχρι να βρω χρήματα να πάω γυμναστήριο. Έχω πληρώσει τους λογαριασμούς; Χρωστάω τα κοινόχρηστα νομίζω. Καλά καλά, θα τα δώσω τον άλλο μήνα. Πρέπει να ψωνίσω και σούπερ μάρκετ. Τι θα τρώμε συνέχεια με την κόρη μου; Είναι και στην εφηβεία, της λείπουν βιταμίνες σίγουρα, θα της κάνω γενική αίματος. Σύντομα. Το υπόσχομαι!
Πως θα τα καταφέρω Θεέ μου; Δώσε μου δύναμη και φώτιση. Αχ, να ‘χα μια αγκαλιά τώρα! Έναν άντρα στο πλευρό μου, να κλάψω σαν μικρό παιδί, να ελευθερωθώ απ’ όσα με πνίγουν. Ποιος θα μ’ αγαπήσει εμένα όμως με τόσα προβλήματα; Άστα Ιωάννα, μην τα σκέφτεσαι, εσύ είσαι ο άντρας για σένα και ο πατέρας και η μάνα για την μικρή. Πολλούς ρόλους έχω..
Κουράστηκα! Κουράστηκα να είμαι και άντρας και γυναίκα. Μ’ αρέσει που είμαι δυνατή, αλλά δεν είμαι ουσιαστικά. Είμαι ένα μικρό κοριτσάκι, που βιάστηκα να μεγαλώσω. Δεν φταίει κανείς για αυτό βέβαια. Το ξερό μου το κεφάλι μάλλον. Οι λάθος επιλογές μου. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μου! Ακόμα και το λάθος τάιμινγκ. Το πιστεύω!
Τώρα ότι έγινε, έγινε. Αυτο δεν αλλάζει. Έχουμε τα δεδομένα, έχουμε και τα ζητούμενα. Ας είμαι ρεαλίστρια επιτέλους! Αυτή είναι η ζωή μου τώρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Θέλω όμως να κάνω τόσα πολλά ακόμα. Ειμαι μικρή. Ονειρεύομαι συνεχώς. Θέτω στόχους και τους πραγματώνω σιγά σιγά. Δεν έχει σημασία τι βήματα θα κάνεις αρκεί να ξεκινήσεις να προχωράς. Μην μένεις στάσιμη. Το οφείλεις στον εαυτό σου και στο παιδί σου, που θέλει να σε βλέπει καλά.
Έχω δύναμη όμως. Δεν ξέρω από που πηγάζει, αλλά εκεί που έχω απογοητευτεί από όλους και από όλα, από τον ίδιο τον εαυτό μου πρωτίστως, μια ρωγμή από φως, μια ηλιαχτίδα φωτίζει το σκοτάδι μου και όταν αρχίσω να ανασαίνω ξανά και να χαμογελώ, αυτό το φως δυναμώνει ολοένα και περισσότερο!
