Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Όταν άκουγα την λέξη ”εθισμός” την αντιλαμβανόμουν ως την αδυναμία του οργανισμού να απαλαγεί απο κάτι, γιατί όμως αδυναμία; Γιατί ενώ θες να απαλαγείς απο κάτι το σώμα σου και οι αισθήσεις σου να μην στο επιτρέπουν;
Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τη μαμά μου να μου λέει να μην πάρω καραμέλα απο άγνωστο, τότε μου φαινόταν αστείο, τώρα όχι πια..
Τα ναρκωτικά μαστίζουν θανάσιμα το νεανικό κοινό με πλεον όχι ύπουλο τρόπο, είναι πια μπροστά στα μάτια μας, το βλέπουμε ολοκάθαρα. Είναι το μείζον πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας.
Είναι αρκετά παιδιά που έχουν πέσει στην παγίδα, που υπέκυψαν στη στιγμή.
Εκείνη τη στιγμή την αδύναμη που όλα σου φαίνονται τόσο μικρά, τόσο μηδαμινά, τόσο ίδια αλλά δεν είναι..
Τη στιγμή την περίεργη, την ευάλωτη που όλοι έχουμε περάσει, που όλοι ευχόμασταν να μην συμβεί ποτέ αλλά συνέβη..
Είναι εκείνη η στιγμή που παρακαλάς για δύναμη και δε βρίσκεις ούτε απομεινάρι..
Εκείνη τη στιγμή είναι που θα βρεις αυτό το χάπι, αυτή τη σκόνη γιατί έχεις ακούσει πως και νεκρόυς ανασταίνει, γιατί σου έχουν πει ότι όλα θα είναι τέλεια και μαγικά σαν το πάρεις αλλά δεν θα ‘ναι…
Σε έχουν πείσει οτι είναι η λύση στο πρόβλημα σου και γίνεται η μόνιμη χαρά σου αλλά δεν θα γίνει.
Έτσι λοιπόν θα υποκύψεις γιατί το θεωρείς έσχατη λύση. Το μόνο που θα καταφέρεις όμως είναι να κρύψεις το πρόβλημα σου και όχι να το εξαφανήσεις.
Μετά όμως θα έρθουν άλλες στιγμές, σκοτεινές. Θα προσπαθείς να συλλέξεις τις σκέψεις σου μα θα είναι αδύνατον, θα προσπαθείς να κάνεις το πιο απλό πράγμα της καθημερινότητας σου και θα σου είναι δύσκολο.
Μετά θα θες κι άλλο, κι άλλο για να είσαι μόνημα σε έναν άλλο κόσμο και έκτος πραγματικότητας -και θα είσαι- δε θα νιώθεις, δε θα ξεχωρίζεις πια.
Ενώ εσύ θα παίρνεις χάρα απο αυτό, εκέινο θα παίρνει τη ζωή σου, το μυαλό σου, τη λογική σου, τις άμυνες σου.
Το κακό είναι ότι δεν θα μπορείς να ζήσεις δίχως την επήρεια του αλλά ούτε και με αυτή. Το κακό ήρθε απο τη στιγμή που η κατάχρηση έγινε εθισμός και στο βωμό του θυσίασες όλες τις ανθρώπινες πλευρές σου.
Το επίπεδο σου θα είναι άσχημο, αξιολύπητο.
Δεν έχει νόημα.
Αξίζει να θυσιάζεις τη ζωή σου για μια ψεύτικη χαρά;
Αξίζει να θυσιάζεις τη λογική σου για λίγη δήθεν ευεξία;
Οι νέοι έχουν την τάση να πιστεύουν οτι τίποτα δεν μπορεί να τους καταβάλει κάθως δεν έχουν ακόμη αναπτύξει το αίσθημα του φόβου.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι οτι τα παιδιά αυτά είναι μόνα τους, κουβαλένε την άσχημη επιλογή που τους καταδίκασε, κουβαλάνε και άπειρη μοναξιά. Είναι μόνα και στιγματισμένα και το μόνο που χρειάζονται είναι υποστήριξη για να καταφέρουν να δουν ξανά το πραγματικό φως.
Αυτά τα παιδιά βιώνουν την εγκατάληψη και την αυτοεγκατάληψη και όσο περισσότερο τα περιθωριοποιούμε τόσο πιο βαθύα τα ρίχνουμε -χωρίς να φταίμε.
Κοιτάξτε αυτά τα παιδιά, όχι σαν να έχουν κάποια μεταδοτική ασθένεια αλλά δείτε τι πραγματικά έχουν μέσα τους. Δείτε πίσω απο την κοινωνική κατακραυγή, πέρα απο τη ρετσινία που τα έχουν αναγκάσει να κουβαλούν.
Έχετε όλοι συνείδηση, πάψτε λοιπόν να κάθεστε στους καναπέδες σας, να κρίνεται και να κατακρίνεται παριστάνοντας τους ειδικόυς και τους ψυχολόγους και σκεφτείται οτι αύριο ίσως είναι το δικό σας παιδί, ο δικός σας φίλος, ο δικός σας αδερφός.
