Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Απορώ με τους ανθρώπους που δε λένε ποτέ μια καλή κουβέντα για κανέναν!
Ο έπαινος και η ενθάρρυνση είναι άγνωστες λέξεις γι’αυτούς.
Μήπως δεν τους είπε ποτέ κανείς “μπράβο” γι’αυτό και αποφεύγουν τη λέξη αυτή;
Πάντα εστιάζουν στα αρνητικά στοιχεία των συνανθρώπων τους και όχι στα θετικά που μπορεί και να υπερτερούν.
Η κριτική τους είναι μονίμως κακόβουλη.
Είναι γενναιόδωροι στο κακό σχόλιο και συγκρατημένοι στην καλή κουβέντα.
Γιατί;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να επισημάνει κάποιος το καλό στους γύρω του;
Τι θα πάθει αν ξεχωρίσει τα θετικά στοιχεία και τα επιβραβεύσει; Όλοι μας έχουμε ανάγκη από έναν καλοπροαίρετο λόγο.
Ένα θετικό σχόλιο, μια επιβράβευση, μια ανατροφοδότηση για παραπέρα ώθηση!
Δε μιλάω για κολακεία ή ψεύτικο “χάιδεμα αυτιών”. Ούτε αποκλείω την κριτική.
Όχι όμως κριτική επιπόλαιη, κομπλεξική, κακοπροαίρετη.
Χρειάζεται κριτική με επιχειρήματα που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να βελτιωθούμε, να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Ένας καλός λόγος μπορεί να βοηθήσει την ψυχολογία μας και να μας γεμίσει με όμορφα συναισθήματα! Μπορεί να μας εμπνεύσει και να μας δώσει “το χέρι” που χρειαζόμαστε να σηκωθούμε όταν λυγίζουμε στα δύσκολα.
Ας πούμε λοιπόν μια γλυκιά κουβέντα!
Δεν κοστίζει τίποτα! Μόνο χαρά προσφέρει.
Πείτε “μπράβο”, δώστε “συγχαρητήρια”, βεβαιώστε κάποιον ότι μπορεί να τα καταφέρει και θα το κάνει!
Είναι κουβέντες που δίνουν φτερά!
