Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου.
Οι μαμάδες είναι υπερφυσικά πλάσματα. Δεν αναφέρομαι σε απλούς υπερήρωες, όχι. Μιλάω για ικανότητες που, ενώ φαίνονται αδύνατο να τις αναπτύσσει κάποιος στην πραγματικότητα, οι μαμάδες το κάνουμε με έναν τρόπο εντελώς φυσικό. Μεγαλώνουμε ολοκαίνουργιες ζωές μέσα στις κοιλιές μας και σχεδόν χωρίς κανένα φόβο γεννάμε τα παιδιά μας μέσα σε αυτόν τον τρελό κόσμο. Σχεδόν αβίαστα παράγουμε γάλα, γεμίζοντας με αυτό μικρά στομαχάκια και τροφοδοτώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μυαλουδάκι τους.
Η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχω γνωρίσει και έχω βιώσει ποτέ και είναι δύσκολο να την περιγράψει κανείς με απλά λόγια. Ίσως επειδή τα θαύματα είναι αδύνατον να εξορθολογιστούν.
Ωστόσο, από την πρώτη κιόλας μέρα που κρατάς στα χέρια σου το μωρό σου νιώθεις την ευθύνη που έχεις απέναντι σε αυτό το εύθραυστο πλασματάκι. Νιώθεις μια εκούσια υποχρέωση απέναντί του να είσαι η καλύτερη μητέρα που θα μπορούσε να έχει, να το φροντίζεις μέρα και νύχτα, να το προστατεύεις από κινδύνους που μέχρι τη γέννησή του αγνοούσες παντελώς, να το θρέψεις και, φυσικά, να το αγαπάς άνευ όρων.
Κάπου εκεί, λοιπόν, ξεκινάς να εμπλουτίζεις το νέο σου ρόλο με όσες περισσότερες γνώσεις μπορείς, διαβάζοντας βιβλία που πιστεύεις πως θα σε βοηθήσουν με το μωρό και τις αμέτρητες ανάγκες του και σε κάνουν να νιώθεις λιγάκι πιο σίγουρη. Ο καιρός περνάει, το μωρό μεγαλώνει και έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως τα καταφέρνεις καλύτερα απ’όσο πίστευες με το μικρό ανθρωπάκι, αλλά κάπου μέσα στα βραδινά ξενύχτια, στο αναπόφευκτο κλείσιμο στο σπίτι και στην προσπάθεια να μη χαθεί η ισορροπία, χάνεται κάτι πολύτιμο, που είναι ο εαυτός σου.
Η αγάπη που αισθάνεται η κάθε μητέρα για το παιδί της είναι σίγουρα το πιο δυνατό πράγμα στον κόσμο και οι ανάγκες του κάθε παιδιού ατελείωτες και, κάποιες φορές, εξαντλητικές. Είναι πολύ φυσιολογικό να νιώθεις σαν μία ψυχή που έχασε τη σπίθα της, την ουσία της, τα πάθη της, την όρεξή της και το όραμά της. Το πρόβλημα είναι να στέκεσαι σαν απλός παρατηρητής του εαυτού σου και να μην κάνεις τίποτα γι’αυτό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει το να χάνεις κομμάτι ανά κομμάτι τον εαυτό σου, πέρα από εσένα.
Η μητρότητα σου δίνει την ευκαιρία να μεγαλώσεις με τρόπους φοβερούς, δυνατούς και μοναδικά συγκινητικούς και, χωρίς αμφιβολία, σε κάνει να εξελίσσεσαι σε μία καλύτερη έκδοση του εαυτού σου. Παρ’όλα αυτά, αυτό το ατελείωτο, εξαντλητικό 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, σε κάνει να θέλεις να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να παραδοθείς. Να πεις πως κουράστηκες και να δηλώσεις άφοβα πως είσαι άνθρωπος. Να πάψεις να γίνεσαι ειδικός στην αυτοθυσία και να μη χάνεις την ουσία στο τι σε κάνει μοναδική σε όλη αυτήν τη διαδικασία.
Ένα σημαντικό κομμάτι του να είσαι καλή μαμά προϋποθέτει πως, καμιά φορά, γίνεσαι και η μαμά του εαυτού σου. Κάνε τον εαυτό σου τον καλύτερό σου φίλο, συμπεριέλαβέ τον στις προτεραιότητές σου και μην τον αφήνεις να βυθιστεί στο τέλος μίας ατελείωτης λίστας υποχρεώσεων. Εξάλλου, η αγάπη που αισθανόμαστε για τα παιδιά μας είναι μία πηγή ανεξάντλητη που ποτέ δε στερεύει, σε αντίθεση με τα δικά μας αποθέματα ενέργειας, που ολοένα και εξαντλούνται. Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να σκεφτεί και να αποδεχτεί πως έχει ανάγκες και πως η αυτοεξυπηρέτηση δεν είναι η μοναδική επιλογή της σύγχρονης μητρότητας. Είμαστε μητέρες, όχι οσιομάρτυρες. Κάποιες “θυσίες” γίνονται συνειδητά, αλλά το να βάζουμε στην άκρη όλα όσα αγαπάμε, επειδή έχουμε παιδιά, δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή.
Η ανιδιοτέλεια και η παράδοση μαζί με την ολοκληρωτική αγάπη θα είναι πάντοτε από τα κύρια χαρακτηριστικά της μητρότητας, αλλά με όλα τα πράγματα στη ζωή υπάρχει ένα φάσμα και, όταν φτάσουμε στο ένα άκρο χάνεται η πνευματική και συναισθηματική ισορροπία. Το να είσαι μία καλή και συναισθηματική μητέρα δεν απαιτεί να χάσεις τη προσωπική σου ευημερία. Τουναντίον, προϋποθέτει να είσαι ευτυχισμένη και υγιής, ώστε να αποτελείς το καλύτερο πρότυπο για τα παιδιά σου.
Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολο μπορεί να φανεί στην αρχή, βρες έναν τρόπο να φροντίσεις τον εαυτό σου. Για να τροφοδοτήσεις την ψυχή σου και να θρέψεις το σώμα σου.
Για να γίνεις ο άνθρωπος που ήσουν κάποτε.
Για να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, όπως έκανες κάποτε.
Για να μη χαθεί το παιδί που κρύβεις μέσα σου.
Όποιο κι αν είναι το όνειρό σου, το πάθος σου, αυτό που ονειρευόσουν να γίνεις μια ζωή, προσπάθησε μέσα από τις προκλήσεις να βρίσκεις πάντα τον τρόπο να διατηρείς τη δική σου μαγεία ζωντανή. Γιατί αυτό που χρειάζονται περισσότερο τα παιδιά μας είναι γονείς ζωντανούς, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
