Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη
Μου πήρε καιρό να σε ξεπεράσω, να σε ξεριζώσω από μέσα μου. Αν υποθέσουμε άλλωστε ότι το έκανα ποτέ. Ξόδευα τον καιρό μου και μαζί με αυτόν τα χρόνια μου. Και κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες. Κι έμαθα να κοιτάω τον εαυτό μου μέσα από άλλα μάτια και να ξοδεύομαι σε ξένες αγκαλιές. Δεν ξέρω αν προχώρησα μπροστά ή αν απλώς περνούσα τον καιρό μου. Του χάρισα όμως απλόχερα την καρδιά μου. Ή μάλλον ότι απέμεινε από αυτήν όταν έφυγες. Μία καρδιά μισή, σπασμένη. Κι εκείνος την πήρε στα χέρια του και κόλλησε με την αγάπη του τα κομμάτια της. Μα τα σημάδια σου δεν κατάφερε να τα σβήσει από πάνω της…
Χτες σε είδα μπροστά μου. Τυχαία. Πέρασες και μέσα από τα γυαλιά ηλίου μου το βλέμμα μου καρφώθηκε πάνω σου. Με μιας όλα σκοτείνιασαν. Με κατάλαβες, άραγε; Με αναγνώρισες; Κατάλαβες τον πόλεμο που έγινε μέσα μου; Τι σκέψεις πέρασαν αστραπιαία μεμιάς από το μυαλό σου εκείνη την ώρα; Ποιες αναμνήσεις αναμοχλεύτηκαν και σε ποιες σκέψεις βυθίστηκες;…
Δύσκολο ταξίδι ξεκίνησα πάλι. Άρχισα να αναρωτιέμαι για τα «αν» και τα «ίσως». Κι όπως έμεινα αποσβολωμένη να σε κοιτάω έστρεψες το βλέμμα σου καταπάνω μου. Με αναγνώρισες, το είδα. Τα χέρια σου κουνήθηκαν σα να προσπαθούσαν να με χαιρετίσουν κι εμένα το σώμα μου το διαπέρασε μεμιάς ηλεκτρικό ρεύμα. Έστρεψα βιαστικά το κεφάλι μου αλλού, σου γύρισα την πλάτη – όπως έκανες τότε εσύ, θυμάσαι;- και, φυγόπονα, το έβαλα στα πόδια.
Δεν θέλω πλέον καμία επαφή, καμία επικοινωνία με το άτομό σου. Ποτέ ξανά μαζί σου. Κι ας μην είσαι εσύ πια ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε αγάπησα. Κι ας μην είσαι σήμερα εσύ η αιτία που έγιναν όλα. Πλέον αλλάξανε τόσα πράγματα που οι αναμνήσεις μου μαζί σου ανήκουν σε μια άλλη ζωή, σε έναν άλλον εαυτό μου. Προχώρησα τόσο πολύ μπροστά που ούτε τα όνειρά μου δεν μπορούν να με γυρίσουν πίσω σε εσένα. Ίσως, σε μιαν άλλη ζωή. Σε αυτήν εδώ, όμως, όχι, ποτέ πια, ποτέ ξανά! Δεν γίνεται! Δεν πρέπει!
Φύγε σε παρακαλώ! Μην ξαναρθείς! Μην ξαναβρεθείς μπροστά μου! Φοβάμαι όσα η παρουσία σου θα μου προκαλέσει. Κυρίως, όμως, φοβάμαι μην ξαναπεράσω όσα μου επέβαλλε η απουσία σου. Δεν θέλω να διαβώ ποτέ ξανά μονάχη τα σκοτάδια του χωρισμού μας. Φτάνει, σώνει, πως το λένε; Άσε με στα όσα με χωράνε.
Μην ξαναρθείς από εδώ! Τ΄ ακούς; Κομμάτια θα βρεις σπασμένα που κάποιος άλλος νοιάστηκε να τα κολλήσει. Τον έχω αφήσει να περιδιαβαίνει στην καρδιά μου, μην τον ενοχλήσεις με την παρουσία σου σε παρακαλώ. Τα κατάφερε και οι πληγές έκλεισαν και ο πόνος σταμάτησε. Σε παρακαλώ, φεύγα και μην ξανάρθεις. Την αγαπάω πλέον την ζωή μου χωρίς εσένα και με εκείνον μέσα της. Έμαθα να ζω μαζί του, για αυτόν. Μην μου το χαλάς. Φεύγα!
