Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Το να σε ξεπεράσω ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω.
Κι όχι γιατί πόναγε η φυγή σου αλλά γιατί όσο έμεινες, με άλλαξες.
Με αλλοίωσες. Με δηλητηρίασες. Με παραμόρφωσες.
Κι όταν ήσουν πια μακριά, τα σημάδια σου ήταν ακόμα πάνω μου να μου θυμίζουν πως έχεις περάσει και από δω.
Σημάδια γεμάτος, έπρεπε να ξαναγνωριστώ με τον εαυτό μου.
Με ότι είχες αφήσει από εμένα.
Κομμάτια τσακισμένα που λέει κι η Χαρούλα, που όλα πάλι δείχνουνε εσένα.
Κι όμως τα κατάφερα.
Ξέρεις πως;
Με διέλυσα.
Για μήνες κάθε μέρα, με έσπαγα, με θρυμμάτιζα, με τσάκιζα.
Και για άλλους τόσους μήνες με έφτιαχνα.
Με έβαζα στη θέση μου κομμάτι κομμάτι.
Κι όταν ήμουν πια ολόκληρος, μπορεί να έμοιαζα ίδιος, αλλά δεν ήμουνα ίδιος.
Μπορεί να είχα την ίδια φωνή, το ίδιο περπάτημα, αλλά δεν είχα την ίδια ματιά, την ίδια αφή, την ίδια ψυχή.
Τώρα μπορώ να σου πω πως ήσουν το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω.
Γιατί για να σε ξεπεράσω, χρειάστηκε να σε σκοτώσω.
Γιατί να για σε σκοτώσω έπρεπε να με σκοτώσω.
Και τώρα ζω, για μένα, χωρίς εσένα αλλά και χωρίς εμένα.
Όμως σε ξεπέρσα.. ε;
