Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Μεγάλωσα, μαμά. Μεγάλωσα ξαφνικά ή μάλλον το κατάλαβα ξαφνικά.
Θυμάσαι στην παλιά μονοκατοικία, που εσύ μαγείρευες μέσα στο σπίτι και εγώ στη αυλή φώναζα ανά 5 λεπτά “Μαμά, που είσαι;” Εσύ μου απαντούσες “Μαγειρεύω, κορίτσι μου”, και μου καταλάγιαζες τους φόβους μου. Φοβόμουν ότι είμαι μόνη μου ή ότι θα φύγεις και θα μείνω μόνη μου. Βάλσαμο η φωνή σου στα παιδικά αυτάκια μου. Ήξερες ότι φοβόμουν την μοναξιά και έκανες τα πάντα για να μην είμαι ποτέ μόνη. Ακόμα φοβάμαι, μαμά.
Μεγάλωσα, μαμά. Θυμάσαι που όταν με πειράζαν τα αλλά παιδιά έλεγα “Θα το πω στη μαμά μου”; Και εσύ έδινες πάντα λύσεις. Τώρα εγώ πρέπει να υπερασπιστώ τα παιδιά μου και τον εαυτό μου. Εγώ πρέπει να γίνω τοίχος, να μη πειράξει τίποτα τα παιδιά μου, όπως ήσουν εσύ σε εμένα και στην αδελφή μου. Αλλά πόσο μου λείπει το “θα το πω στη μαμά μου”, πόσο το λησμονώ..
Μεγάλωσα, μαμά. Και τώρα όταν φοβάμαι τα βράδυα δεν έρχεσαι πια δίπλα μου να κάτσεις να με χαϊδεύεις. Τώρα πια εγώ χαϊδεύω τα παιδιά μου, όπως εσύ εμένα, για να κοιμηθούν, αλλά πόσο μου λείπει αυτό το χάδι για να κοιμηθώ.
Μεγάλωσα, μαμά, για να βάζω στη ζωή μου πεινασμένους ανθρώπους, που θέλουν να με πληγώσουν. Μας έκανες γεναιόδωρες, μαμά, και δεν μας έδειξες πως είναι να γίνουμε σκληρές, να αδιαφορούμε, να διώχνουμε όσους μας πληγώνουν. Μας έδειξες ότι το σωστό είναι να μαζεύουμε κάθε περιπλανώμενο, που το μόνο που θέλουν είναι να πάρουν από εμάς ό,τι μπορεί να δώσει η ψυχή μας και μετά να φύγουν. Αλλά δεν έφευγαν έτσι απλά. Όλοι κάτι πήραν. Κάποιοι μας πλήγωσαν κιόλας, σε κάποιους δώσαμε τα πάντα και μας έβγαλαν την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, έτσι γιατί μπορούσαν.
Μεγάλωσα, μαμά, και έχω ανάγκη να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου όπως παλιά, να με χαϊδεύεις στο κεφάλι και τώρα πια να μου λες να προσέχω, γιατί ο κόσμος είναι κακός. Να δίνουμε μόνο σε όσους αξίζει. Άργησες να μας το πεις ή αργήσαμε να το καταλάβουμε. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά.
Μεγάλωσα, μαμά, και μαζί μπορούμε να δείξουμε στα παιδιά μου να δίνουν και να αγαπούν μόνο όσους το αξίζουν.
