Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Χρόνια Πολλά απο μακριά μου είπε και οι γιορτές γονάτισαν εμπρός μου.
Πόσο απρόσμενα η χαρά μετατρέπεται σε θλίψη;
Όταν ζωντανεύουν οι αναμνήσεις και το πριν γίνεται τώρα, το παρελθόν πνίγει το παρόν και σε καταπίνει.
Έγραψες ποτέ σου Χρόνια Πολλά κάνοντας δέκα λεπτά να το γράψεις;;
Τα δάκρυα τύλιξαν την όρασή μου και όλα τα γράμματα γκρεμίστηκαν, η καρδιά μου άρχισε να αρρυθμεί και ιδρώτας κρύος έλουζε το πρόσωπό μου.
Τα χέρια μου ξαφνικά άρχισαν να τρέμουν και να ιδρώνουν, τα μάτια μου να πλημμυρίζουν και να χάνεται για λίγο η όρασή μου.
Πολύ βαρύ το συναίσθημα τελικά, όσος καιρός και να περάσει πάντα κάποιες στιγμές θα μας τσακίζουν όπως τα βράχια η θάλασσα, θα καθόμαστε άπραγοι να συναισθηματοδερνόμαστε εν αγνοία μας.
Στιγμές της ζωής μας που πάντα μένουν χαραγμένες βαθιά μέσα μας, έτσι για να μας θυμίζουν πως νιώσαμε τον έρωτα μέχρι το μεδούλι.
Αυτό το αναπάντεχο συναίσθημα που μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ενώ δεν έχεις διαβάσει το μήνυμα και αντικρίζεις τον αποστολέα που μοιράστηκες τόσα πολλά μόνος σου δεν μπορείς να το καταφέρεις, ούτε να το διαχειριστείς μπορείς.
Μόλις ηρεμήσεις απλά χαίρεσαι που σου δίδεται η ευκαιρία να αντευχηθείς.
Πολλά ίσως να θέλεις να ρωτήσεις, αλλά σωπαίνεις και περιορίζεσαι στη τυπική απάντηση.
Μακάρι να σε είχα αγκαλιά και το Χρόνια Πολλά να σου το έλεγα ψιθυριστά στα χείλη…
