Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Όλοι σε βλέπουν σαν ένα παιχνίδι, λες κι εσύ δεν έχεις ψυχή, δεν έχεις καρδιά, δεν έχεις αισθήματα. Όλοι σε χρησιμοποιούν για να περάσουν την ώρα τους. Αλλά δε φταίνε αυτοί, εσύ φταις, μονάχα εσύ. Εσύ τους δίνεις το δικαίωμα να σου συμπεριφέρονται έτσι, λες και είσαι γυναίκα της μιας βραδιάς, ακόμη κι αν τελικά δεν κάνεις κάτι μαζί τους.
Δεν ήσουν έτσι, ποτέ δεν ήσουν, οι συνθήκες σε έκαναν έτσι. Όταν χάνεις αυτόν που αγαπάς και τον μόνο που σε αγάπησε ποτέ έτσι όπως είσαι, βρίσκεσαι σε αδιέξοδο και μετά έρχεται το χάος, το απόλυτο μηδέν. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του. Τότε καταλαβαίνεις την αξία του, μόνο όταν τον χάσεις. Και τότε τι;; Ποια είναι η συνέχεια;;
Μοναξιά, μίσος για τον ίδιο σου τον εαυτό που δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που κατρακύλησε σε έναν κατήφορο δίχως τέλος. Μίσος για όσους στάθηκαν εμπόδιο στην ευτυχία σου μόνο και μόνο για να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες, το εγώ τους. Για όλους αυτούς που σε χρησιμοποίησαν και κατέστρεψαν τη σχέση σου, τη ζωή σου, την ίδια την ύπαρξη σου.
Και τώρα είσαι εδώ να κλαις τη μοίρα σου και να ζητάς πίσω αυτόν που δε σου ανήκει πια. Αυτόν που εσύ η ίδια τον έδιωξες από κοντά σου με τη συμπεριφορά σου και τα ψέματα σου. Ψέματα που μετά από κάποιο σημείο τα πίστευες ακόμη κι εσύ. Παραμύθιαζες τον ίδιο σου τον εαυτό, εκτός από το άλλο σου μισό, τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι αγαπούσες και θα έδινες και τη ζωή σου ακόμα γι’ αυτόν.
Τώρα πια όμως είναι αργά. Κλάψε όσο θες, παρακάλα όσο θες, βρίσε όσο θες, κανείς δεν είναι πια εδώ για σένα. Είσαι μόνη σου, σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους, εσύ είσαι μόνη σου. Μάθε να ζεις με τα λάθη σου, με τα ψέματα σου, μες στη μοναξιά σου. Κανείς δε σε θέλει πια στη ζωή του, είσαι απλά άλλο ένα ψέμα. Ζήσε μόνη σου.
Όσους αγαπούσες κι όσους σε αγαπούσαν, τους έχασες όλους. Μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου πια ελεύθερη, αν είναι ζωή αυτή που έχεις. Μονάχα να προσέχεις.
