Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου
Το μυαλό μου γυρνάει συνεχώς σε μια ερώτηση που μου γίνεται συχνά. “Εσύ δεν σταματάς πότε να γελάς;” Κλείνω τα μάτια μου και η ζωή μου περνάει από μπροστά μου σαν σκηνή από κινηματογραφική ταινία. Όχι,δεν είναι εύκολη. Όχι, δεν είναι δεδομένη και όχι, δεν είναι προβλέψιμη. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει η αυριανή μέρα, δεν ξέρω τι δυσκολίες θα προκύψουν στο μέλλον, δεν ξέρω καν αν αύριο θα ζω και θα αναπνέω.
Αλλά δε θέλω άλλο να πονώ. Δεν αντέχω άλλο να βλεπω παιδιά να ζητιανεύουν στα φανάρια. Δε μπορώ να ακούω για ανθρώπους που θαλασσοπνίγονται μαζί με τα παιδιά τους, διεκδικώντας ένα κομμάτι γης, μια καινούρια πατρίδα για να ζήσουν. Δε μπορώ να αντικρίζω άλλους άστεγους, που μέχρι χτες είχαν σπίτι και οικογένεια. Δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους χωρίς όνειρα, δε θέλω να βλέπω άλλους νέους χωρίς στόχους και χωρίς δουλειά. Δε μπορώ άλλο να θρηνώ μαζί με τους γονείς που χάνουν τα παιδιά τους, απ’αυτούς που τους πλασάρουν τον θάνατο αργά. Δε θέλω πια να αντικρίζω στο βλέμμα των συνταξιούχων την αγωνία για το πως θα ζήσουν με τα λιγοστά χρήματα της σύνταξης, ούτε την αυτολύπηση γιατί δεν μπορούν να πάρουν ένα δωράκι στα εγγόνια τους.
Δεν αντέχω να θρηνώ αλλά θύματα από σεισμούς, πλημμύρες ή φωτιές, δε θέλω να βλέπω άλλους απελπισμένους να χάνουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής και να μην ξέρουν πως θα επιβιώσουν. Δε θέλω μωρέ άλλους πολέμους, δεν αντέχω άλλο να βλέπω τον πόνο σε ανθρώπινα μάτια, την απελπισία και την ορφάνια σε παιδικά προσωπάκια. Δε θέλω άλλη ψευτιά και δηθενιά γύρω μου. Δε μπορώ άλλο την υποκρισία και την αχαριστία μερικών, δεν αντέχω άλλη γκρίνια και μιζέρια. Καταλαβαίνεις;
Γι’αυτό μωρέ χαμογελώ.
Για να ξορκίσω το κακό. Για να διώξω τη μαυρίλα που βλέπουν τα μάτια μου και να πάψουν οι κραυγές που ηχούν στα αυτιά μου.
Γι’αυτό χαμογελώ.
Γιατί θέλω να σου μεταδώσω το χαμόγελό μου και να σε κάνω να πιστέψεις και πάλι στην ελπίδα. Γιατί θέλω να σου δώσω λίγο απ’το κουράγιο μου και να πάρω λίγο απ’το δικό σου. Γιατί θέλω να δω ξανά τη θέληση στα μάτια σου και τη χαρά στο πρόσωπό σου.
Γι’ αυτό χαμογελώ.
Γιατί θέλω να κρατήσω ζωντανά τα όνειρά μου. Γιατί θέλω να νιώσω και πάλι παιδί κι ας μεγαλώνω. Γιατί θέλω να γευτώ τις χαρές της ζωής και όχι μόνο τις πικρές της. Γιατί θέλω να σου δώσω λίγη από την αισιοδοξία μου, μπας και σε δω κι εσένα να χαμογελάς, βρε άνθρωπε.
Γι ‘αυτό χαμογελώ.
Για να μην τρελαθώ και τα διαλύσω όλα. Για να μην πάρω ανάποδες στροφές και αρχίσω να πυροβολώ όποιον βρεθεί μπροστά μου. Για να μη μαυρίσω άλλο την καρδιά και την ψυχή μου. Γιατί αν χάσω την αισιοδοξία και το πείσμα μου, αν πάψω να ελπίζω και να χαμογελώ, τότε θα πρέπει να πάψω και να ζω. Μα εγώ θέλω να ζήσω!
Κατάλαβες τώρα γιατί χαμογελώ;
Γιατί με μια τρέλα στην ψυχή κι ένα χαμόγελο στα χείλη, ο κόσμος μου γίνεται καλύτερος! Κι αν καταφέρω να σε κάνω κι εσένα να γελάσεις, κι αν κάποιος άλλος σου ανταποδώσει το χαμόγελό σου, θα δεις ότι και ο δικός σου θα γίνει ομορφότερος! Αλλιώς δεν αντέχεται τούτος ο κόσμος όπως κατάντησε, μάτια μου.
Γι ‘αυτό χαμογελώ, γαμώτο…
