Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αν ήξερα πως θα σε γνωρίσω, θα φρόντιζα να μην σπαταλήσω το χρόνο μου από δω κι από κει.
Θα κράταγα ταξίδια που δεν θα τα έκανα παρά μόνο μαζί σου.
Θα κράταγα λέξεις για να τις ακούσεις εσύ πρώτη φορά.
Θα κράταγα τραγούδια για να τα ακούσουμε μαζί.
Θα κράταγα τα όνειρά μου να τα ζήσω μαζί σου, να τα μοιραστώ μαζί σου.
Και τα λάθη μου, όλα μαζί σου θα ήθελα να τα κάνω για να μου μάθεις την ζωή από την αρχή.
Τίποτα δεν θα ήταν τέλειο, τίποτα δεν θα ήταν ιδανικό, όμως θα ήταν δικό μας κι αυτό, θα ήταν αρκετό.
Αν ήξερα πως θα φύγεις σήμερα το βράδυ, θα σου έλεγα όλα εκείνα που δεν σου είπα γιατί “έχουμε χρόνο μπροστά μας”.
Θα σου χαμογελούσα χωρίς λόγο.
Άλλωστε και μόνο που ήμασταν μαζί, ήταν λόγος να χαμογελώ ακόμα και στα πιο βαθιά σκοτάδια.
Αν ήξερα πως θα φύγεις σήμερα το βράδυ, θα σε έπαιρνα μια βόλτα μακρινή, θα φτάναμε σε μια παραλία απόμακρη, εκεί που δεν πρόλαβα ποτέ να σε πάω και θα σου έδινα όλα εκείνα τα φιλιά που σου χρωστούσα από τις νύχτες που μείναμε μαλωμένοι και μουτρωμένοι.
Αν ήξερα πως θα φύγεις σήμερα το βράδυ, δεν θα σου έλεγα πως σε αγαπώ.
Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν νομίζω να σε αγάπησα ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως από την αρχή η αγάπη ήταν πολύ λίγη για να περιγράψει αυτό που γίναμε.
Αν ήξερα πως θα φύγεις σήμερα το βράδυ, θα σου χάριζα ένα χάδι κι ένα χαμόγελο.
Δεν ήξερα όμως.. και με σπατάλησα.. και σε σπατάλησες.. και μείναμε κι οι δυο με ένα χρεωστικό στον έρωτα.
Ένα φιλί, ένα χάδι, κι ένα χαμόγελο σε παντοτινή εκκρεμότητα… αυτό έμεινε πια από εμάς.
