Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Εντάξει θα σας δώσω αυτό που θέλετε να ακούσετε!
Θα σας δείξω ότι δεν θέλω τίποτε από σας. Θα χαμογελασω και θ’ απαντησω μονολεκτικά “καλά” στην ερώτηση σας για το τι κάνω.
Μα θέλετε πραγματικά να μάθετε; Αντέχετε την αλήθεια μου;
Θα σταθείτε παραπάνω στη μονολεκτική μου απάντηση και στην σχεδόν αγωνιώδη προσπάθεια μου να σας αλλάξω θέμα συζήτησης να πάω την κουβέντα αλλού;
Άλλωστε διαπιστωνω όλο και περισσότερο πια πως σχεδόν όλοι σας δεν θέλετε να νιώσετε. Δεν προλαβαίνετε να συμπαρασταθείτε.
Τα προβλήματα σας είναι πιο σοβαρά. Πάντα είναι. Διεκπεραιωνετε κουβέντες άχρωμες χωρίς συναίσθημα σχεδόν τυπικά σαν να μιλά κασέτα, εκείνη της δεκαετίας του 80 που γρατσουναει τ αυτιά χωρίς να προσφέρει ευχαρίστηση!
Ειλικρινα δεν καταλαβαινω.
Δεν καταλαβαινω αυτη τη χαρά κατεστημένο πολίτευμα μιας κοινωνίας που νοσεί στην πραγματικότητα απο μια καταθλιψη στα όρια της απαθιας . Που έχει σιωπηλά επιβληθεί σαν ομερτα στο φόβο της θλίψης! Κι όχι μόνο.
Μια νέα τρομοκρατία οπου ολοι πρεπει να δηλωνουμε οτι ειμαστε καλα, ειμαστε ενταξει, τα καταφερνουμε.
Ανεξαρτητα της αληθινης μας πραγματικότητας. Αυτης που το μεσα μας πολυ καλα γνωριζει γιατι πολυ απλα βιώνει σχεδον σε κάθε κύτταρο του είναι του που τσιριζει στη σιγή! Όχι η μάσκαρατα αυτή δεν μπορεί να είναι το φάρμακο της εποχής. Δεν γιατρεύει, αποξενώνει ψυχές που απεγνωσμένα θέλουν νοιαξιμο κι αγάπη. Δεν είναι σίγουρα το ζυγι στη μιζέρια και τη γκρίνια. Τα ψεύτικα χαμόγελα αναπαράγουν ψεύτικες στιγμές και άδειες μέρες. Για ονειρεμένες νύχτες ούτε λόγος…
Άσε με να σου πω λοιπόν όταν με ρωτάς τι κάνω χωρίς πολλές φορές να με κοιτάς καν, ότι είμαι καλα, δεν τα καταφέρνω πάντα.
Δεν θέλω να είμαι αντράκι άσχετα με το τι περιμένει η κοινωνία κι εσυ που με ρωτησες πριν λίγο να ειμαι. Σόρρυ αν σε ξεβολευω εσένα και τους άλλους από το ράφι αυτής που δεν έχει ανάγκη οπου με βάλατε κι ησυχασατε.
Παλεύω καθημερινά με θεούς κι ανθρώπους και κυρίως με τα τελώνια μέσα μου που με δοκιμάζουν και δεν πείθονται επ ουδενί για όσα νιώθω ότι αξίζω και προσπαθώ γι αυτά! Και ναι πέφτω. Σωριαζομαι. Στα πατώματα, στα χωματα, στον καιαδα τον ιδιο, απο αυτο το ανελέητο κυνηγητό που αναπαράγω για να επιβιώνω και να ταιζω το παιδί μου Και να λείπω παράλληλα από μένα!
Πολλές φορές, πάμπολα βράδια όταν σταματά ο αυτοματος πιλότος κρύβομαι. Στην ελευθερια του δικού μου καταμαυρου είναι. Και εκει σταματουν τα ρολογια, εκεί γλυφω σχεδόν ηδονικα τις πληγες μου. Μονη. Το σκοταδι αυτο άλλωστε δεν μοιραζεται ευκολα, οταν μοιραστει τοτε δημιουργουνται σχεσεις ζωης!!!
Το γνωρίζω ότι ο καιρος, οι εποχες, οι χρονοι δεν σ αφηνουν πια ουτε να γονατισεις. Οι απαιτησεις τρελες, οι υποχρεωσεις στο κοκκινο, οι χρονοι παντα λιγοτεροι μπροστα στη στίβα των πρέπει. Γεμισαμε γκατζετακια για να κερδιζουμε χρονο και τελικα δεν καταφερνουμε ουτε να σταθουμε να κοιταξουμε τον αλλον στα ματια και να του χαμογελασουμε. Ρομποτακια χωρις συναισθημα, περπατουν με γρήγορο βηματισμο κουρδισμενα στις ραγες τις καθημερινης τους ρουτινας.
Η περιβοητη και χιλιοειπωμενη οικονομικη κριση, εχει φερει ανατροπη, στις σχέσεις και στις καρδιες μας Πριν η και παράλληλα με αυτη στο πορτοφόλι μας! Παιζει βρωμικο παιχνιδι με τις μερες που μας ξημερώνουν. Σε υποχρεωνει να σταθεις, να σηκωθεις, να αντεξεις τα πάντα. Λογικοποιει με ευκολία τον παραλογισμο της τρελας του λο και πιο πολλα ολο και πιο γρήγορα, διαφορετικα σε αδειάζει χωρίς ντροπή στην άκρη της υπερταχειας της ζησης, διατριτο και χρησιμοποιημενο πατσαβουρι…Εκεί ακριβως είναι που ολοι ειναι τοσο πολυ απασχολημενοι για να σταθουν εστω λιγο διπλα σου, να αφουγκραστουν αν εισαι οντως πραγματικα καλα.
Προτεινω λοιπον την επομενη φορα που θα με ρωτησετε αν ειμαι καλα, που θα υποβαλετε αυτη την ερωτηση σε καποιον γυρω σας να την κανετε με τα ματια της καρδιας σας ανοιχτα. Και να προετοιμαστειτε για οποιαδηποτε απαντηση. Κυριως γι αυτη που θα πρεπει να βγειτε απο τη γυαλα σας για να μπειτε στα παπουτσια του αλλου. Ανεξάρτητα από το μέγεθος τους.
Καλο το να χαμε να λέγαμε, πολύ καλές οι αναρτησεις με πνευμα νοημα και ώθηση για ανάταση σίγουρα. Την αναγκη του αλλου ομως την εχουμε ολοι οταν κρυβομαστε, οταν απανταμε ξερα “καλα ειμαι” στην ερωτηση του αλλου με το βλεμμα χαμηλωμενο. Ακούστε, σταθείτε, αφουγκραστειτε κι εντέλει σεβαστείτε τον άλλον. Αυτόν που θέλετε υποτίθεται να μάθετε πως είναι…
Η ζωή εντέλει πάει παρακάτω με μοιρασιά. Αντέχεις; Σκέψου το κι εδώ είμαστε. Όλοι. Με μία αγκαλιά για αντάλλαγμα….
