Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και προσπαθείς να τον πείσεις. Κάνεις πράγματα, δείχνεις, δίνεις.
Μετά μαλλιάζει η γλώσσα σου, λες, κάνεις αυτά που πρέπει για εσένα, αυτά που θέλεις.
Τα είπες και τα έδειξες όλα όταν έπρεπε. Με αποδείξεις, πράξεις και ότι χρειάζεται αυτό το χημικά “δύσκολο” πράγμα που λέγεται αγάπη.
Μα έρχεται η στιγμή που σου τελειώνουν πια τα λόγια και μένεις μουγκός, αποσβολωμένος με το στόμα κλειστό δίχως να μπορεί να βγάλει ούτε καν αέρα, όχι μόνο λέξεις.
Και έρχεται ο τοίχος απάνω σου δίχως να μπορείς να τον σταματήσεις. Μα και να μπορούσες θα το έκανες;
Δεν ξέρω πια. Ούτε η καρδιά το ξέρει. Ίσως έτσι να έπρεπε να γίνει. Φτάνει πια ο πόνος, τα λόγια, τα ξενύχτια, τα πιόματα μαζί με τα άπειρα εκείνα τσιγάρα που σου κιτρινίζουν τα χεράκια σου και κλείνουν το λαιμό σου.
Πνίγεσαι και διαλέγεις την επόμενη οδό που δεν είναι καθόλου εύκολη αλλά πρέπει να την περπατήσεις ακόμα και ξυπόλητος αν χρειαστεί.
Είπες, είπες, έκανες και τώρα ήρθε η σιωπή. Εκείνη που περίμενε στην πόρτα για να μπει αλλά εσύ δεν την άφηνες. Εκεί υπομονετικά γιατί εκείνη ήξερε. Μπήκε τώρα και δεν φεύγει για κανένα λόγο.
Δεν φεύγει από μέσα σου γιατί δεν είναι πως κουράστηκες αλλά είναι ο πόνος που νιώθεις και δεν τον θέλεις πια. Θέλεις να φύγει και στη θέση του να μπουν μόνο επουλωμένα τραύματα. Από αυτά που αρχίζουν πλέον και χαμογελάνε στο κορμί σου, στα μέσα σου.
Και ας έχεις περάσει όλα αυτά. Και ας έχεις μείνεις μισός. Το ήθελες, το έκανες και τώρα πια νιώθεις πως πάλεψες αλλά στο τέλος τα κατάφερες. Δεν έχει σημασία νίκησες ή έχασες. Σημασία έχει πως κράτησες αυτό που ήθελες για πάντα μέσα στην καρδιά σου, το μυαλό σου, το κορμί σου. Τίποτα και κανείς δεν θα σου πάρει όλο αυτό γιατί είναι μόνο δικό σου αγάπη μου.
Κράτα τη σιωπή σου και προχώρα παρακάτω.
Ούτως ή άλλος τα έκανες όλα όπως έπρεπε. Μην έχεις τύψεις που φεύγεις. Όχι!
Αυτές κράτα τες για εσένα. Για εσένα που σε άφησες για να ανεβάσεις εκείνον και σε έπνιξες μέσα σε ένα θηριώδες ποτάμι δίχως τέλος.
Η σιωπή σου είναι εκεί και έτοιμη να δεχτεί όλα όσα είναι να έρθουν.
Εκεί να παραμένει για εσένα και να μπαίνει μπροστά για ότι είναι να έρθει. Εκεί δυνατή και γερή σαν το ατσάλι, σαν και εσένα.
Τώρα μόνο σιωπή!
