Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Θεό φανεια.
Μεγάλη γιορτή μας. Η ανάμνηση της στιγμής που η πίστη επιβεβαίωνεται, όταν η αγάπη στον άνθρωπο φανερωνεται γιατί Εκείνος ήρθε εδώ κάτω μαζί μας!
Βρες λοιπόν κι Εσύ την ευκαιρία να φανερωθεις. Πρώτα απ’ όλα σε σένα τον ίδιο. Πότε ήταν αλήθεια η τελευταία φορά που στάθηκες λίγο παραπάνω στον καθρέφτη να δεις τι σου λένε τα μάτια Σου;
Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που προσπάθησες να μπεις στα παπούτσια του άλλου δίπλα σου που μοιράζεσαι μια σχέση, μια ζωή, μια στιγμή ή μία νύχτα για να δεις τι νιώθει εκείνος για σένα, τι βλέπει σε σένα; Πότε ήταν η τελευταία φορά που φανέρωσες χωρίς δεύτερες σκέψεις τους φόβους σου, που αφέθηκες να δείξεις ότι θες τόση αγάπη και νοιαξιμο όσο κι ο δίπλα, που ναι έχεις κι εσύ αδυναμίες και λυγίζεις; Πολλές φορές πολύ περισσότερες δε από όσο αντέχει η δύναμη σου να στέκεσαι όρθιος και αναζητάς απεγνωσμένα ένα χέρι, μιαν αγκαλιά ή έστω μια γλυκιά κουβέντα ότι όλα εντέλει θα πάνε καλά…
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κινήθηκες αυθόρμητα με λίγη παραπάνω καρδιά και λιγότερη λογική, έβαλες τον εγωισμό σου στην άκρη κι έστειλες ενα γαμω μήνυμα ή πήρες έστω ένα τηλέφωνο να δηλώσεις παρών εκεί που η σκέψη σου βρίσκεται σχεδόν μόνιμα και το πολυάσχολο εγώ σου δεν σου επιτρέπει να το δείξεις;
Πότε πάλι ήταν η τελευταία φορά που σε άκουσες και σου έκανες ένα χατήρι για τη χαρά της ζωής χωρίς σχέδιο χωρίς προδιαγραφές και πρόγραμμα; Χωρίς ενοχές;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες αυτό το μέσα σου παιδί που του φοράς σοβαροφανεια και φαίνεσθαι γιατί έτσι πρέπει να είσαι σε μια κοινωνία με ρόλους σχεδόν από τα πριν σου ορισμένους;
Γι αυτό σου λέω βρες τρόπο, βρες ευκαιρία και φανερωσου.
Για σένα και για μένα που θέλω να μοιραστούμε την αλήθεια σου.
Το δοκιμάζουμε φέτος για την αλλαγή της χρονιάς και της εποχής;
Τι λες μπορείς; Κι αν μπορείς αντέχεις;
