Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Σε παραλία σε βρίσκω; Σε καφέ να σεργιανάς τα δίκτυα, ηλεκτρονικά και μη, μήπως; Όπου κι αν είσαι, είναι Κυριακή κι είναι Ιούλης. Και σου δείχνει του φετινού Καλοκαιριού τα δόντια. Αστραφτερά σαν βότσαλα της θάλασσας που αντανακλούν τον ήλιο από πάνω σου.
Σήμερα λέω να δούμε μαζί δύο ρήματα. Το “έχω” και το “είμαι”.
Όχι, δεν θα κάνουμε Νεοελληνική Γραμματική. Εξετάσεις δώσε αλλού αλλιώς, όχι σε μένα.
Έλα να δούμε τι έχουμε και τι είμαστε. Έλεγχος πραγματικότητας.
Λοιπόν…
Έχουμε υγεία. Ξημερώσαμε κι εγώ κι εσύ και συναντιόμαστε εδώ. Σου χαρίζω τις λέξεις μου κάθε Κυριακή!
Έχουμε έναν, δύο, τρεις τέλος πάντων, ανθρώπους στην καρδιά και το μυαλό μας. Για να βρίσκουμε αιτίες κι αφορμές να ανακατεύουμε το χαρμάνι της ζωής, έστω κι αν γκρινιάζουμε.
Έχουμε κάποια απαραίτητα για την καθημερινή μας επιβίωση… Δεν ξέρω αν ξέρεις, αλλά κάποιοι παλεύουν ακόμη και γι’ αυτά τα απολύτως απαραίτητα!
Θα μπορούσα κι άλλα έχω να σου πω για να νιώσεις ότι είσαι πιο πλούσιος από όσο νομίζεις.
Και τελικά τι είσαι; Για πες μου.
Είσαι αυτός που εσύ αποφασίζεις κάθε πρωί που παίρνεις την πρώτη σου ανάσα. Είσαι σταλμένος εδώ για κάποιο σκοπό. Βρες τον, μην τα βάζεις με την τύχη σου γιατί ξέρει τι κάνει αυτή που αναθεματίζεις κι άφησε το δικό σου λιθαράκι εδώ πάνω. Όχι για να γεμίσουμε πέτρες τον κόσμο ή να λιθοβολήσουμε τους γύρω. Ο πετροπόλεμος δε λείπει άλλωστε. Άσε αυτούς που τη βλέπουν σωτήρες μέσα από παιχνίδια εξουσίας, να τον κάνουν. Εσύ βοήθησε να χτίσουμε ίσως το καλύτερο αύριο για τους έπειτα από μας. Γιατί η ζωή κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Συνεχίζεται ό,τι κι αν κάνεις. Ακόμη κι αν σταθείς ακίνητος. Απλά σε προσπερνά…
Κι εγώ είμαι ακόμη εδώ και αυτό το καλοκαίρι, που λέει και το γνωστό τραγούδι.
Κι εσύ εδώ είσαι… Όχι σαν λιωμένα παγωτά, αλλά ζωντανοί κι ατόφιοι, με πείσμα για ό,τι έρχεται να μας δοκιμάσει ή να μας χαριστεί!
Καταλαβαίνεις; Άντε πιάσε την Κυριακή σου από κει που την άφησες. Και δώστης να καταλάβει ότι ζεις τη ζωή Σου! Κάθε στιγμή, κάθε επόμενο τώρα…
