Γράφει η Στάλω Παπουή
Με βάση τον ορισμό, ο γάμος θεωρείται ο διά βίου συμβιβασμός… Διά βίου. Τι σημαίνει διά βίου αν ο συμβιβασμός είναι ανέφικτος και η επικοινωνία ανύπαρκτη;
Σ’αυτή τη σχέση όμως υπάρχουν παιδιά που δεν είναι πια παιδιά, είναι ενήλικες και έχουν άποψη, ένα δικαίωμα που τους παραχωρήθηκε και τους επετράπη να έχουν, οι χρόνιες αψιμαχίες και διαξιφισμοί που έλαβαν χώρα μπροστά τους. Και παρόλο που δεν είναι ποτέ πια στο σπίτι ,τους ενοχλεί πολύ περισσότερο ένα διαζύγιο παρά η κατακρεουργημένη σχέση των γονιών τους που ενδεχομένως να τους στερήσει το δικαίωμα να θεωρούνται «Παιδιά φυσιολογικής οικογένειας». Ουσιαστικά είναι εγωιστές, γιατί ο εγωισμός είναι μια μορφή ελέγχου ,στην οποία αποστασιοποιούνται μεν αλλά ελέγχουν.
Οι γονείς από την άλλη έχουν ένα status ,που το απέκτησαν είτε λόγω οικονομικής είτε λόγω επαγγελματικής ανέλιξης. Από τη μια σκεπτόμενοι τον κοινωνικό αντίκτυπο και από την άλλη τους αυστηρούς κριτές, τα παιδιά τους, συμβιβάζονται και ζουν μεταξύ φθορά και αφθαρσίας ,ουσιαστικά υποκρίνονται.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της δυσλειτουργίας κάποιοι είναι χαμένοι, κάποιοι κερδισμένοι και κάποιοι άλλοι ολοκληρωτικά απαθής. Αυτή είναι και η πιο επικίνδυνη κατηγορία. Η απάθεια και η υπομονή… Γιατί η απάθεια κρύβει μυστικοπάθεια ,μια μυστικοπάθεια που το μέλος της σχέσης που θεωρεί εαυτόν αδικημένο, βρίσκει εναλλακτική στο να ακουστεί, να εκφραστεί και να ενδώσει κάπου αλλού.
Ερωτεύεται ένα άλλο μυαλό ,όχι ένα άλλο σώμα, το σώμα για τον συγκεκριμένο τύπο δεν είναι ερωτεύσιμο. Ερωτεύεται την προσοχή που στερήθηκε και του δίνεται απλόχερα, τον χρόνο που του παραχωρήθηκε ,τα εύσημα που του δόθηκαν την αναγνώριση που ζητούσε.
Μένει όμως σε ένα γυάλινο σπίτι..Ο άνθρωπος που έδωσε χρώμα και νόημα στη ζωή του είναι θεωρητικά «ο άνθρωπος με τις πέτρες». Θα μπορούσε πρακτικά να ισορροπήσει και να συμβιβάσει αυτά τα δύο χωρίς απώλειες; Θα μπορούσε να ζήσει όσα στερήθηκε και αδίκως στερήθηκε ,με τον «άνθρωπο με τις πέτρες» και παράλληλα να επιστρέφει στην «αρμονία» και στην «ασφάλεια» που του προσφέρει η συζυγική στέγη;
Φοβάσαι άνθρωπε όμως ε; Φοβάσαι τον «άνθρωπο με τις πέτρες», φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό ,έμαθες να «σκοτώνεις» ακόμα και την ίδια σου τη σκιά, πως θα ισορροπήσεις όλα αυτά που φοβάσαι;
Αναγκαστικά θα πρέπει να επιλέξεις και επιλέγεις..Επιλέγεις να μείνεις και να πεθάνεις κυριολεκτικά και μεταφορικά στο γυάλινο σου σπίτι, στη φυλακή που έκτισες στο μυαλό σου, γιατί εκεί νιώθεις ασφαλής.. Δεν είσαι ευτυχισμένος αλλά είσαι ασφαλής, δεν έχει θύματα, ούτε συνέπειες αλλά είσαι δυστυχισμένος, δεν πειράζει που είσαι δυστυχισμένος, “είσαι ασφαλής”.
