Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Ναι, υπάρχουν και κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι.
Άνθρωποι φτιαγμένοι μόνο για το «γεια σου» . Δεν ξέρουν και δεν μπορούν να δεχθούν την λέξη αντίο από ανθρώπους που υπήρξαν έστω για λίγο στην ζωή τους.
Είναι εύπλαστοι και ασυγκράτητοι στα συναισθήματα τους.
Επιλέγουν το ψέμα πολλές φορές για να μην αντιμετωπίζουν την σκληρή αλήθεια της απώλειας ενός ανθρώπου από την ζωή τους.
Είναι εκείνοι που ζουν με τις αναμνήσεις τους, αγνοούν τα σημάδια που τους δείχνουν τον χωρισμό που έρχεται και πολλές φορές νομίζεις ότι δεν αντιλαμβάνονται τίποτα.
Όχι δεν είναι έτσι. Κατανοούν τα πάντα αλλά επιλέγουν να τα καλύψουν με χρυσόσκονη και να ζήσουν στον μαγικό δικό τους κόσμο που κανείς δεν τους απορρίπτει και δεν θα χάνεται από την ζωή τους.
Στα δίνουν όλα χωρίς όρους και το μόνο που σου ζητούν είναι να μην τους φύγεις ποτέ. Να πεις το για πάντα και να το εννοείς. Κάθε γράμμα και μια υπόσχεση. Κάθε λέξη και ένα όνειρο. Κάθε στιγμή και μια αιωνιότητα.
Χρειάζονται περισσότερο χρόνο από τους υπόλοιπους για να συνειδητοποιήσουν τις αλλαγές, να αντιληφθούν τις νέες συνθήκες και να προχωρήσουν μπροστά.
Αυτό δε το τελευταίο, τους είναι τόσο δύσκολο σαν ένα βουνό γεμάτο σκαρφαλώματα και παγίδες που σε γυρνάνε πίσω στην αρχή.
Ακατόρθωτη μοιάζει η κατάκτηση της κορυφής του αλλά κάποια στιγμή έρχεται. Τότε αναγκάζονται έστω και καθυστερημένα, έστω και μόνο να σιγοψιθυρίσουν το δικό τους αντίο και να κάνουν το μεγάλο βήμα προς τα μπρός, για τα άλλα, τα καινούργια, τα καλύτερα.
Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν να τους προσέχετε λίγο παραπάνω και να τους δίνετε το χρόνο τους για να σας αποχαιρετήσουν.
Είναι όμορφος ο κόσμος τους αλλά όταν χρειαστεί να βγουν από αυτόν η πτώση είναι αναπόφευκτη και οι πληγές επουλώνονται αργά αλλά σταθερά.
