Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μια μάχη χαμένη εξ’αρχής ήταν για σένα αυτή η γυναίκα φίλε μου.
Ήταν από τις γυναίκες που δεν θα καταλάβαινες ποτέ.
Από εκείνες τις περίεργες, τις παράξενες που τις κατακτάς μόνο όταν στο επιτρέψουν.
Που τις φιλάς μόνο όταν το διεκδικήσεις και το κερδίσεις.
Ήταν από αυτές τις παράξενες τύπισσες που δεν πρέπει να τις αφήνεις να σκέφτονται πολύ, γιατί γίνονται έξυπνες.
Κι όταν γίνονται έξυπνες, λύνουν ακόμα και το πιο δύσκολο puzzle.
Δεν πρέπει να δίνεις χρόνο σε αυτές τις γυναίκες να βάζουν τα κομμάτια στη θέση τους.
Και ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα με αυτές τις γυναίκες φίλε μου;
Εσύ νομίζεις πως το δύσκολο είναι να τις κατακτήσεις, ενώ στην πραγματικότητα, το δύσκολο είναι να τις κρατήσεις.
Το δύσκολο είναι να αντέξεις να είσαι πλάι τους.
Να τις δεις τρωτές, αδύναμες, εύθραυστες.
Να τις δεις ολόκληρες, και να μην σκεφτείς ούτε για μια στιγμή να φύγεις.
Γιατί έχουν ένα διαβολεμένο ένστικτο και ξέρουν ακόμα και τις σκέψεις που δεν πρόλαβες να κάνεις.
Ξέρουν πότε θα το βάλεις στα πόδια.
Πότε ήταν “πολύ για σένα” αυτό που είχανε να δώσουν.
Πότε θα τις πουλήσεις και μάλιστα φτηνά.
Αν αντέξεις, αγάπα τες απροστάτευτες, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, χωρίς το μανδύα της δυναμικότητάς τους.
Αν αντέξεις, αγάπα τες με πλήρη επίγνωση πως δεν σε χρειάζονται, δεν σε έχουν ανάγκη, όμως σε θέλουν.
Σε επιλέγουν.
Έχουν μάθει να είναι αυτάρκεις, έχουν μάθει να αγαπούν τον εαυτό τους, έχουν αποδεχτεί τα σκοτάδια και τα σημάδια τους.
Γι’αυτό μπορούν και σ’αγαπούν όπως δεν έχεις αγαπηθεί ποτέ πριν.
Γι’αυτό και αντέχουν όλες τις αλήθειες σου. Όλα τα λάθη σου. Όλο το σκοτάδι σου.
Αν αντέξεις..
