Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Σε ερωτεύτηκα χωρίς να ξέρω τίποτα για σένα.
Σε ερωτεύτηκα χωρίς να ξέρω το παρελθόν σου, χωρίς να ξέρω καν για το παρόν σου.
Δεν με ενδιέφερε κιόλας.
Με ενδιέφερε ότι το βλέμμα σου ήταν θλιμμένο.
Με ενδιέφερε ότι σε κοιτούσα να κλείνεσαι στο καβούκι σου για να κρύψεις τον πόνο σου.
Με ενδιέφερε ότι το χαμόγελό σου έλαμπε αλλά δεν φώτιζε ποτέ τα μάτια σου.
Με ενδιέφερες εσύ.
Και γι’αυτό δεν ζήτησα να μάθω τίποτα για σένα.
Δεν ζήτησα να μου πεις, δεν ζήτησα να μου εξηγήσεις.
Θυμάμαι, κάθε μου προσέγγιση είχε για καιρό την ίδια απάντηση.
“Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή”.
Και πέρασαν μήνες. Κι εγώ εκεί να σου δηλώνω διακριτικά την παρουσία μου κι εσύ να μου τονίζεις εμφατικά την απουσία σου.
Όχι, δεν θέλησα να γίνουμε φιλαράκια.
Δεν θέλησα να μπω στη ζωή σου από το παράθυρο.
Περίμενα. Κι επέμενα.
Ήθελα να μπω μόνο από την πόρτα. Μόνο σαν έρωτας. Απόλυτος και κυρίαρχος.
Και όλα βρήκαν νόημα σε εκείνο το μήνυμά σου μέσα στη νύχτα!
“Ισχύει ακόμα η πρόταση για βόλτα;”
Δεν ξέρω πώς σηκώθηκα, πώς ντύθηκα (νομίζω φορούσα διαφορετικές κάλτσες), πώς βρέθηκα στην πόρτα σου.
Ναι, δεν ήταν το τυπικό πρώτο ραντεβού.
Φορούσες φόρμα και φορούσα αθλητική βερμούδα και φούτερ.
Δεν σου έφερα λουλούδια αλλά πήρα μαζί μου μια μισοφαγωμένη σοκολάτα.
Δεν είχα τίποτα έτοιμο για εμάς.
Ήμουν όμως έτοιμος εγώ.
“Δεν είμαι έτοιμη. Δεν ξέρω καν γιατί είμαι εδώ” μου είπες.
Κι εμένα μου έφτανε ότι είσαι εδώ. Μου έφτανε ότι ήσουν στο διπλανό κάθισμα και μπροστά μας η νύχτα κι ο δρόμος.
Δεν ξέρω πόσο μας πήρε να φτάσουμε στο “πουθενά” που πηγαίναμε. Ξέρω όμως πως εκείνο το ξημέρωμα, εκείνο το ήρεμο χαμόγελό σου, ήταν ό,τι χρειάστηκα για να ξέρω πως άξιζες την αναμονή.
Δεν είναι όλοι οι έρωτες fast forward κοριτσάκι.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι.
Κι εγώ γι’αυτό που θέλω, ξέρω να μάχομαι, να επιμένω και να περιμένω.
Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς εντυπωσιακές προτάσεις και όνειρα για ένα υπερπέραν.
Δεν με νοιάζει τι άφησες πίσω σου.
Δεν θα ζητήσω να μάθω.
Θέλω το εδώ και το τώρα.
Θέλω το χαμόγελό σου.
Θέλω το φιλί σου κι ας έχει ακόμα την αλμύρα από τα δάκρυά σου.
Θέλω το άγγιγμά σου κι ας είναι ακόμα παγωμένο.
Θέλω να γίνεις “μου” και να μου το δώσεις εσύ..
Θέλω εσένα.
Είσαι ο έρωτας που άξιζε την αναμονή κοριτσάκι (μου).
