Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Δε γίνεται να κάνω κάτι άλλο για σένα. Είμαι ΕΓΩ και δε θέλω να αλλάξω. Κάθε πουκάμισο μπορεί να κοπεί και να ραφτεί στα μέτρα του οποιουδήποτε άντρα, όμως εγώ διαφέρω και δεν είμαι πουκάμισο… Και ναι, κλαίω με την ασχήμια, με τον πόνο που υπάρχει εκεί έξω, κι ας μην είναι δικός μου, χωρίς να το θέλω τον κάνω δικό μου. Και ναι, μπορώ να κλάψω και με τη χαρά των άλλων, γιατί κι αυτή την κάνω δική μου. Πώς είναι δυνατόν συναισθήματα τόσο δυνατά να τα κρύβεις πίσω από ένα μειλίχιο, χαλαρό συνοφρύωμα των χειλιών σου; Λυπάμαι, αλλά εγώ δε μπορώ να το κάνω… Δεν έμαθα υποκριτική στη ζωή μου, μα ούτε και τώρα θέλω να μάθω.
Ξέρω πως κάθε περίσταση είναι ξεχωριστή. Σε ένα δείπνο, για παράδειγμα, χωσμένοι μέσα σε καθωσπρέπει εστιατόριο, μαθαίνω πως οι φίλοι μας μετακομίζουν στο εξωτερικό. Πώς γίνεται να μην αντιδράσω; Να μην κλάψω με τη χαρά τους για μια νέα ζωή στα 30; Μου λες; Θέλω να φύγω και να τρέξω κοντά τους κι ας μην έχουμε παραγγείλει ακόμη, κι ας με κοιτάζουν όλοι και όλες με βλέμματα επικριτικά… Έτσι έχουν αυτά, όταν αγαπάς δε θες περιτυλίγματα και σάλτσες. Δεν είναι δυνατό να ξεμπερδέψεις μέσα από ένα απλό τηλεφώνημα λέγοντας «συγχαρητήρια». Όχι μωρό μου δεν είναι έτσι, τουλάχιστον για μένα δεν είναι…
Λένε πως η αγάπη έχει τα χρώματα που της δίνεις κάθε σου μέρα, μέσα στο πρόσωπο των ατόμων που έχεις ξεχωρίσει. Επίτρεψέ μου να διαφωνήσω. Η αγάπη έχει όλα τα συναισθήματα που της δίνεις καθημερινά μέσα στο πρόσωπο των ατόμων που έχεις ξεχωρίσει: λύπη, χαρά, μελαγχολία, έρωτας, ανακατωσούρα, στρες, ενθουσιασμός και άλλα πολλά μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή ή δεν είναι της παρούσης. Η αγάπη δίνει και δίνεται όχι μόνο προς τους άλλους, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Δε μπορώ να την κρύψω, είναι κομμάτι μου, με ξεπερνά η κάθε υποκρισία και κάθε ψεύτικος καθωσπρεπισμός στα μάτια των άλλων.
Έχεις σκεφτεί πώς θα ήμουν χωρίς την αγάπη; Πολύ απλά και ξάστερα δεν θα ήμουν ΕΓΩ. Θα ήμουν κάποια άλλη με άριστες δεξιότητες στον θεατρινισμό, δε θα μπορούσα στιγμή να αναπνεύσω σε μια τέτοια ψυχή. Θα πέθαινα μέσα σε δευτερόλεπτα, εξαιτίας της τοξικότητας, όχι των άλλων αλλά του ίδιου μου του εαυτού, τάσης αυτοκαταστροφής -αν έχεις ακούσει-. Δεν υπάρχει λόγος να το αναλύσουμε περαιτέρω: Eίμαι αυτή που είμαι και δε μπορώ να αλλάξω, ξεκάθαρα δεν θέλω να το κάνω. Η αυτοκαταστροφή δεν είναι το φόρτε μου, δεν ταιριάζει καθόλου με την ιδιοσυγκρασία μου…
