Διάλεξες το δρόμο σου.
Ένα δρόμο χωρίς την αγκαλιά μου, ξερό, χωρίς τέλος.
Ένα δρόμο αδιάφορο, γεμάτο μοτίβα επαναλαμβανόμενα σαν μια ζωγραφιά της τρέλας.
Διάλεξες την τύχη σου, σάμπως και μπορούσες με κάποιο μυστηριώδη τρόπο να την κανονίσεις.
Σαν να είχες τη δύναμη να επιβληθείς πάνω στις γραμμές του χεριού σου.
Διαλεξες το ρυθμό της καρδιάς σου από ‘δω και πέρα, πανομοιότυπο με αυτόν που είχα ακούσει όταν σε πρωτοσυνάντησα.
Σαν να μην ενώθηκαν ποτέ οι καρδιές μας, σαν να μην χτύπησαν ποτέ σαν μία.
Διάλεξες να κρατήσεις το όνομά σου, αυτό που σε φωνάζουν όλοι, αυτό που ακούς κι από τα δικά της χείλη.
Το δικό μου “αγάπη μου “, όμως, θα αντηχεί πάντα στα αυτιά σου σαν ξεχασμένη ηχώ, για να σου θυμίζει το αληθινό σου όνομα.
Διάλεξες τα πάντα εκείνα που απαρτίζουν τη ζωή σου.
Μια ζωή γεμάτη ερωτηματικά, που ξυπνούν τις νύχτες και ουρλιάζουν χορεύοντας μέσα στο κεφάλι σου.
Δε διάλεξες, όμως, ό,τι ήθελες απόλυτα, ό,τι άξιζε περισσότερο.
Όχι, όχι, δεν εννοώ εμένα.
Εννοώ ΕΜΑΣ.
