“Το ξέραμε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν άξιζαν παραπάνω. Απλά δεθήκαμε γιατί πιστεύαμε πως αξίζουμε λιγότερο”
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Πόσες φορές δόθηκες εκεί που ήξερες πως κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε μια ματιά να ρίξεις;
Πόσες φορές αφέθηκες σε ανθρώπους που έβλεπες από μακριά πόσο σκάρτοι ήταν;
Πόσες φορές έκανες τον εαυτό σου μικρό για να φανούν μεγαλύτεροι και σημαντικότεροι οι άλλοι;
Πόσες φορές σε μέτρησες και έκλεψες τον ίδιο σου τον εαυτό στο ζύγι;
Γιατί σκορπιέσαι σε αγκαλιές που δεν σου αξίζουν;
Νομίζεις πως θα ξεχάσεις πόσο σου λείπει εκείνη η μία αγκαλιά;
Εκείνη η μία που κατάφερνε να κάνει τον κόσμο σου να παγώνει;
Γιατί σπαταλιέσαι σε ανθρώπους που όλοι μαζί δεν μπορούν να αγγίξουν το ελάχιστο από εκείνον που σου λείπει;
Νομίζεις πως μέσα στον κόσμο, μέσα στη βαβούρα, θα απασχολήσεις τόσο το μυαλό σου που θα σταματήσει να φωνάζει “σ’αγαπάω”;
Πιστεύεις πως δουλεύοντας 20 ώρες το 24ωρο θα νιώθεις λιγότερα, θα ξεχνάς ευκολότερα και θα πονάς λιγότερο;
Άκου με φίλε.
Έφυγε. Ήταν λίγη κι έφυγε. Ήταν δειλή να αντέξει, κι έφυγε.
Και τώρα εσύ πρέπει μόνο να το δεχτείς.
Όχι να το ξεπεράσεις, όχι να το απωθήσεις, μόνο να το δεχτείς.
Όσο κι αν σε πλήγωσε, μην κοιτάς πίσω. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Δεν υπάρχει εκείνη, δεν υπάρχεις εσύ όταν ήσουν με εκείνη.
Δεν υπάρχει η αγκαλιά σας που κούμπωνε και γινόσασταν ένα.
Υπάρχει ένα κενό. Κλείσε την πόρτα και προχώρα.
Και φρόντισε την επόμενη φορά να μην υποτιμήσεις τον εαυτό σου.
Φρόντισε να σε μετρήσεις σωστά και να σε “πουλήσεις” όσο σου αξίζει.
Γιατί από τις εκπτώσεις, αγοράζεις μισοφόρια κι αυτά δεν κατάφεραν ποτέ να σε ζεστάνουν.
