Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Σ’αγαπάω, ηρέμησε.. Θα περάσει. Όλα περνάνε. Σχεδόν τελείωσε. Λίγες ημέρες έμειναν. Λίγο υπομονή ακόμη. Ακόμη λίγο, σε παρακαλώ. Μετά θά’ναι όλα πιο υποφερτά. Δεν θα πονάς τόσο. Ούτε θα κλαις τις νύχτες βυθίζοντας το κεφάλι σου στο μαξιλάρι. Δεν θα ξανακοιμηθείς στο κρύο πάτωμα, στ’ορκίζομαι. Θα τελειώσει, αλήθεια σου λέω. Πάψε να κλαις. Σκούπισε τα μάτια σου και πήγαινε έξω, σε περιμένουν..
Είναι όμορφο να έχεις κάποιον να σε περιμένει. Έτσι δεν είναι; Ξέρω – ξέρω, είναι ψεύτικοι. Όλοι είναι ψεύτικοι. Όλοι και όλα. Μονάχα στα δικά σου αισθήματα να έχεις εμπιστοσύνη. Πουθενά αλλού. Πουθενά και σε κανέναν, ακούς;
Έλα, χαμογέλα. Λίγο. Σε παρακαλώ. Λιγάκι έστω. Μια περιουσία ξόδεψες μετά το ατύχημα να φτιάξεις πάλι τα δόντια σου, χαμογέλα λοιπόν. Κοίτα πόση ομορφιά κουβαλάς! Χαμογέλα. Έτσι. Δειλά – δειλά..
Ξέχασέ τα όλα τώρα και πήγαινε έξω. Γίνε ένα με το πλήθος, πάλι. Γίνε ένα, μ’όλους αυτούς που δεν θα σε “γνωρίσουν” ποτέ.
– Σάκη, θα έρθεις;
– Έρχομαι παιδιά. Κοιτούσα “κάτι” στον καθρέφτη..
