Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου
Υποτίθεται ότι η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά. Είναι όμως αλήθεια αυτό ή μήπως η υπερβολική της χρήση αντί να μας ενώνει μας χωρίζει; Σίγουρα η τεχνολογία μας δίνει την δυνατότητα μιας πιο άμεσης, χρονικά τουλάχιστον, επικοινωνίας με τους ανθρώπους μας που παλιότερα θα κάναμε μέρες ή και περισσότερο για να μάθουμε νέα τους.
Είναι όμως μόνο αυτό αρκετό; Που πήγε η άμεση ανθρώπινη επαφή; Να είσαι κοντά στους ανθρώπους σου, να τους νιώθεις, να τους αγγίζεις. Όταν όλος ο κόσμος είναι χωμένος μέσα σε μια οθόνη(υπολογιστή, tablet, κινητού δεν έχει σημασία) και αγνοεί τους ανθρώπους που είναι γύρω του τι γίνεται; Όταν κάνουμε σχεδόν όλοι, λίγο ή πολύ, την εικόνα σημαντικότερη από την ουσία τι γίνεται;
Βλέπεις ανθρώπους να κάθονται σε ένα τραπέζι, να φάνε κάτι ή να πιούν ένα καφέ, και αντί να συζητάνε και να μοιράζονται εμπειρίες και ενέργεια μεταξύ τους, μοιράζονται ανακοινώσεις στα κοινωνικά δίκτυα με χωμένη τη μούρη τους μέσα σε μια οθόνη κινητού.
Το βλέμμα μας πλέον αναζητεί εικόνες «φτιαγμένες» με κάποιο φιλτράκι για να προσελκύει καλύτερα και περισσότερα την «αποθέωση» στα social media. Έτσι έχουμε χάσει την σπιρτάδα της άμεσης και εξ επαφής επικοινωνίας.
Έχουμε χάσει βασικές διαισθητικές λειτουργίες γιατί πολύ απλά τις έχουμε αδρανοποιήσει. Έτσι σε μια αυτοάμυνα του επικοινωνιακού μας συστήματος έχουμε γίνει καχύποπτοι και έχουμε τσουβαλιάσει συμπεριφορές και αντιδράσεις αγνοώντας πράγματα και καταστάσεις. Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να ρωτήσουμε νιώθοντας υπεροπτικά σίγουροι ότι έχουμε δίκιο.
Η υπερβολική χρήση τεχνολογία ξεχαρβαλώνει το ένστικτο και την ανθρωπιά μας και αυτή μας την αδυναμία προσπαθούμε να την καλύψουμε πετώντας ανθρώπους από τη ζωή μας χωρίς ουσιαστικά να έχουμε προσπαθήσει καν να δούμε αν πραγματικά αξίζει τον κόπο να τους έχουμε στη ζωή μας και χωρίς να δώσουμε μια ευκαιρία υπεράσπισης των επιλογών τους. Ότι δεν είναι ίδιο απορρίπτεται πια. Αδυνατούμε να φιλτράρουμε ανθρώπους γιατί πολύ απλά δεν έχουμε ακονίσει τις αισθήσεις μας.
Δεν μου φτάνει να σε βλέπω άνθρωπε μέσα από μια οθόνη κοιτώντας το παγωμένο βλέμμα μια φιλτραρισμένης φωτογραφίας. Θέλω να σε δω από κοντά να δω αυτή τη σπιρτάδα στο μάτι σου ή/και την απογοήτευσή σου. Θέλω να ακούσω τον τόνο και τη χροιά της φωνής σου χωρίς τις παρεμβολές και τα παράσιτα του δικτύου. Έχω ανάγκη να μυρίσω και να νιώσω την όποια ενέργεια/αύρα (πείτε το όπως θέλετε) από κοντά.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο άμεσο, γλυκό, ουσιαστικό από αυτό το «από κοντά». Κλείστε τις οθόνες σας και ανοίχτε τις ψυχές σας. Όταν είσαι σε άμεση επαφή με τον άλλον τον διαβάζουν όλες σου οι αισθήσεις, του μιλάς με όλες σου τις αισθήσεις. Δύσκολα θα κρυφτεί ο ένας από τον άλλον για να μην μπω αδύνατον.
Το από κοντά δεν έχει απλά άλλη χάρη, έχει όλη τη χάρη! Η άμεση ανθρώπινη επαφή είναι η μόνη που μπορεί να μας δώσει όλες τις χαρές αλλά και τις πραγματικές απαντήσεις που ζητάμε από τον άλλον.
«Ποτέ άλλοτε η επικοινωνία των ανθρώπων δεν ήταν πιο άμεση και εύκολη χρονικά από σήμερα. Αλλά και ποτέ άλλοτε η ουσιαστική επαφή των ανθρώπων δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο σήμερα.» (ελαφρώς παραφρασμένο από το βιβλίο Ζητείται ελπίς του Αντώνη Σαμαράκη)
