Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Αν μπορούσα να πάω πίσω τον χρόνο και να ξαναζήσω κάτι από το παρελθόν, θα διάλεγα εκείνο το βράδυ μας.
Θα ρύθμιζα το ρολόι στις 12 τα μεσάνυχτα και θα ερχόμουν ξανά να σε συναντήσω. Μόνο που αυτή τη φορά, θα τ’ άλλαζα όλα…
Αυτή τη φορά “μου έλειψες”, θα σου έλεγα με φωνή που τρέμει κι ύστερα θα σε αγκάλιαζα σφιχτά και θα σε φιλούσα μ’ όλη την ένταση κι όλο το πάθος, που τόσο καιρό ντρεπόμουν να σου φανερώσω.
Αυτή τη φορά, θα έβρισκα το θάρρος να παραδεχτώ, πως τώρα που υπάρχεις εσύ, δεν υπάρχει κανένας άλλος.
Τώρα που υπάρχεις εσύ, το μυαλό μου είναι γεμάτο μόνο από σένα.
Τα χείλη μου περιμένουν μόνο το δικό σου το φιλί και το κορμί μου δέχεται μόνο το δικό σου άγγιγμα.
Όποιος δεν είναι εσύ, τον απομακρύνω κι ό,τι δεν έχει εσένα, δεν το πλησιάζω.
Αυτή τη φορά, θα μ’ άκουγες να παραδέχομαι, πως ο έρωτας με έφερε ξανά κοντά σου, ο έρωτας με εξουσιάζει κι είναι αυτός που κάνει κομμάτια ξανά και ξανά τα “πρέπει να μείνω μακριά σου” και τα “φτάνει, ως εδώ”.
Αυτή τη φορά, θα σ’ αφήσω να με πάρεις κι εκείνη την αγκαλιά, που τότε ο φόβος μου σου την αρνήθηκε. Αυτή τη φορά, θα χωθώ στην αγκαλιά σου και δε θα πω τίποτα. Θα μείνω εκεί, να ακούω την καρδιά σου να χτυπάει…να σ’ ακούω να μου μιλάς και να ταξιδεύω τον νου, εκεί που το σώμα ποτέ δε θα πάει…
Αυτή τη φορά θα μείνω εκεί… γιατί εκεί ανήκω.
