Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
“Ότι μας δένει στα παλία είναι οι κακές συνήθειες”, θα πούμε μέτα από καιρό όταν ξανασυναντηθούμε…
Και ξέρεις τι λένε; Να είστε κακές συνήθειες, να μην μπορούν να σας ξεπεράσουν!
Είναι αυτό που μας κάνει κολλητές.
Διασκεδάζουμε όλη τη νύχτα ψάχνοντας μια γεύση πραγματικής ζωής.
Πίνουμε στα φώτα της αγαπημένης μας πόλης. Άλλοτε πολύ και άλλοτε λίγο.
Κρασιά και κερασμένα σφηνάκια στη βελούδινη νύχτα. Όλοι το ξέρουν πόσο καλά περνάμε. Πάντα το πιο ευδιάθετο δίδυμο που μπορείς να πετύχεις.
Χαμόγελα στα μάτια και μια λάμψη άλλοτε σοβαρή και άλλοτε πιο παιχνιδιάρικη!
Γλυκιά που είναι η νιότη…
Μα εμείς μεγαλώνουμε!
Στην επιστροφή ο δρόμος είναι μακρύς. Κράταμε να σε κρατώ!
Και τα αγόρια μας σφυρίζουν, γιατί κατάλαβαν ότι παραπατάμε. “Γεια σας κορίτσια” και εμείς τους αγνοούμε ή αν έχουμε όρεξη χαζογελάμε μαζί τους και τους κοροιδεύουμε.
Κρατώντας τα τακούνια στο χέρι αρχίζεις να κλαίς και η μάσκαρα τρέχει στα γλυκά σου μάτια. Και μέσα στην άδεια πόλη με ένα γεμάτο βλέμμα γυρνάς και μου λες “Πόσο τον μισώ”.
Και καθόμαστε σε μια είσοδο μιας πολυκατοικίας μέχρι να ηρεμίσεις.
“Μην κλαις για αυτόν, δεν αξίζει… δεν του αξίζεις”
Σε σφίγγω στην αγκαλία μου και συνεχίζουμε να περπατάμε. Σχεδόν ξημερώνει…
Και μεσα στη θολούρα μας ακολουθάμε κάθε μας επιθυμία. Ανίκανες να αντιληφθούμε ότιδηποτε!
Μας βρίσκει το ξημέρωμα να κάνουμε κατασκοπείες στις πιο περίεργες γειτονιές με μια μπουγάτσα στο χέρι. Συνήθως “μπλέκουμε” σε καταστάσεις που ήταν “εκτός ύλης”. Μα όταν μπλέκονται οι καταστάσεις, μαζί τις μπλέκουμε. Και τις ξεμπλέκουμε μαζί πάλι, αν ξεμπλέκονται.
Τις ξεμπλέκουμε εκείνο το επόμενο πρωί, που καλύπτεις τα κενά μνήμης μου και εγώ τα δικά σου! Και κρύβουμε τα πρόσωπα μας από ντροπή και γελάμε για να μην κλαίμε!
Και στο μόνο που συμφωνούμε είναι στο ότι δεν θα ξαναπιούμε και δεν ξαναπίνουμε, για το επόμενο εικοσιτετράωρο.
Γλυκιά που είναι η νιότη… Μα εμείς μεγαλώνουμε!
