Γράφει η Μαριάλτα Φέλλου
Εσύ και εγώ…Μια τυχαία γνωριμία, μια γνωριμία που την έφερε αλλά και την καθόρισε η μοίρα. Στην αρχή, όσο και να το αρνείσαι, με αντιπαθούσες. Δεν ήθελες να έχουμε καμία επαφή και όταν συνέβαινε άντεχες αναγκαστικά. Γιατί; Πάντα μέσα μου κάτι μου έλεγε ότι είσαι πολύ καλός και ενδιαφέρων άνθρωπος. Τελικά, μετά από καιρό, αυτό που πίστευα πριν καν μάθω το όνομα σου βγήκε αληθινό…
Ένα βράδυ, σε μια τυχαία συνάντηση μας, άρχισες να με αντιμετωπίζεις διαφορετικά, με όμορφο και γλυκό τρόπο. Μπορώ να πω πως με γοήτευσες. Με τις κινήσεις και τα λίγα λόγια σου είχες καταφέρει να παίζεις με το μυαλό μου. Αμέσως σκέφτηκα πως είτε μου είχες δώσει λάθος εντύπωση είτε οι άνθρωποι αλλάζουν και σταματούν να καταπιέζουν αυτό που πραγματικά νιώθουν. Δεν το σκέφτηκα περισσότερο, απλά αφέθηκα ελεύθερη και συνέχισα να απολαμβάνω το χρόνο μαζί σου. Πέρασα πολύ όμορφα, ήταν ένα αξέχαστο βράδυ γεμάτο διασκέδαση, γέλιο και εσένα. Δεν μπορώ να σου κρύψω ότι όλο το υπόλοιπο βράδυ δεν σταμάτησα να σε σκέφτομαι. Τα μάτια σου, τα λόγια σου, οι κινήσεις σου και όσα μου ψιθύριζες με τη μεθυστική φωνή σου δεν άφησαν σε ηρεμία το μυαλό μου. Γιατί ήσουν τόσο εκδηλωτικός; Τι σε έκανε ξαφνικά να μου φερθείς τόσο όμορφα;
Μέρα με τη μέρα αρχίσαμε να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, μαθαίναμε ο ένας τον άλλον. Ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα και μου έδωσες αυτή την ευκαιρία. Μου μιλούσες για εσένα, για τις απόψεις και τα ενδιαφέροντα σου και εγώ χανόμουν σε αυτό το μοναδικό ηχόχρωμα της φωνής σου. Όταν βγαίναμε ένιωθα σαν να υπήρχαμε μόνο εμείς πάνω στη γη, δεν με ένοιαζε κανένας και τίποτα γύρω μας.
Κι εκείνο το βράδυ, ήρθε εκείνη η βροχή που είχε μια ορμή σαν τη δική μας, καθώς ήταν δυνατή σαν τις κουβέντες μας και μελαγχολική όπως το εσωτερικό μας. Θα μπορούσε να το παρομοιάσει κάποιος σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία και εγώ πρωταγωνίστρια που γνώριζα το τέλος. Και δεν ήταν happy end, ήταν ένα αντίο, ένα καλά να περνάς κι ένα φιλί. Δεν γίνεται να μην ένιωσες για εμένα. Εγώ ένιωσα, δεν ξέρω αν σε αγάπησα αλλά σε ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν το πιστεύω αλλά έτσι είναι ο έρωτας, σου προκαλεί ευτυχία αλλά παράλληλα μπορεί και να σε πληγώσει…
Εγώ θα κρατήσω αυτό το φιλί και μια πιθανότητα πως ίσως η ιστορία μας δεν τελείωσε ακόμη
