Γράφει η Λιάνα
Μήνες μαζί, μήνες χώρια. Κι ενώ δεν ήμουν τίποτα για σένα τελικά, έρχονται στιγμές που η θύμησή σου, μου ξεσκίζει τα σωθικά.
Γίνομαι, όλη ανάγκη. Ανάγκη να σε αγγίξω ξανά, να σου μιλήσω ξανά, να χαθώ μαζί σου άλλη μια φορά.
Ένας ψεύτικος, άνανδρος τυπάκος της σειράς! Αυτό ήσουν. Και το ξέρω, γαμώτο. Έλα όμως που η γεύση σου είχε κάτι από τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού.
Με βασάνισες, με υποβίβασες, σε έδιωξα, σε εξευτέλισα κι όμως σε νοσταλγώ αρρωστημένα, όπως ο ναρκομανής τη δόση του.
Εξάρτηση που όταν ξυπνάει, με παραλύει.
Σε θέλω, μισώντας σε αφάνταστα. Θέλω να με κρατάς και να αφήσω να κυλήσουν τα ποτάμια της οργής μου, να σε εξαφανίσουν.
Σε ζητάω στα δικά μας μέρη, κάθε μέρα, κάθε ώρα, ψάχνω ένα σημάδι, μια γνώριμη σκιά, για να ξανανιώσω πως ζω, έστω για λίγο με το ψέμα σου…
Δεν θα σε ξαναδώ, το ξέρω. Υπερέβαλα εαυτόν, για να είναι σίγουρο. Μα θα ματώνω για τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου..
Για τα λόγια, τις φτηνές αναμνήσεις.
Δεν θα σε ξαναδώ, αλλά ο ήχος της φωνής σου, έρχεται τις νύχτες και μου κρατάει συντροφιά…
Απόλυτο μίσος, αυτός ο έρωτας κι εγώ μικρή για να τον ξεριζώσω. Δεν αξίζεις ούτε ένα βλέμμα, ούτε καν τα λόγια που σου γράφω!
Αλλά γιατί, που να πάρει, κάθε μέρα περιμένω;
