Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου
Εγώ λοιπόν αποχωρώ…
Από ανθρώπους προσβλητικούς, που όμως απαιτούν σεβασμό.
Από δειλούς και ευθυνόφοβους, που ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα να φορτώσουν τα λάθη τους.
Από ψεύτες και υποκριτές, που υποτιμούν τη νοημοσύνη μου και απαιτούν και να τους πιστεύω.
Από νάρκισσους, που νομίζουν ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους.
Από βολεψάκηδες, που δεν τους νοιάζει τίποτ’ άλλο, παρά μόνο να εξυπηρετούν τους σκοπούς τους.
Εγώ που λες αποχωρώ…
Από ανθρώπους μίζερους, που τα βλέπουν όλα μαύρα.
Από αχάριστους, που δεν εκτιμούν όσα τους χαρίστηκαν.
Από τους άπληστους, που όσα κι αν τους δώσεις, πάντα θα θέλουν κι άλλα.
Από τους εγωιστές, που ενώ φταίνε, δε ζητούν ποτέ συγγνώμη.
Από αναμάρτητους και αλάνθαστους, που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή, για να σου κουνήσουν το δάχτυλο.
Από κομπλεξικούς, που σου ρουφούν όλη την ενέργεια.
Από προβληματικούς, που βγάζουν πάνω σου όλα τ’ απωθημένα τους.
Εγώ, σου λέω, αποχωρώ…
Από ο,τιδήποτε με πονά και δεν αξίζει!
Από ο,τιδήποτε με χαλάει και με θλίβει.
Από οποιονδήποτε μου στερεί τη γνώμη μου.
Από οποιονδήποτε μου παγώνει το χαμόγελό μου.
Από οποιονδήποτε γίνεται θηλιά και με πνίγει.
Από οποιονδήποτε στέκεται εμπόδιο στα όνειρα μου.
Εγώ απλά αποχωρώ…
Από “φιλαράκια”, που έγιναν “φιδάκια”.
Από μεγάλα λόγια, που χάθηκαν στον άνεμο.
Από μεγάλες πράξεις, που έμειναν στη μέση.
Από δειλές σιωπές, που έκαναν τσάμπα φασαρία.
Από παρόντες, που έγιναν απόντες.
Από όρκους αιώνιας πίστης και αφοσίωσης, που κρύφτηκαν πίσω από Ιούδες!
Ε ναι, λοιπόν, αποχωρώ…
Από ανθρωπόμορφα τέρατα, που συστήνονται άνθρωποι.
Από συμφεροντολόγους που κοιτούν να σε ξεζουμίσουν.
Από δολοφόνους ψυχών που στήνουν χορό πάνω στο άψυχο πια κορμί σου.
Από αδίστακτους ληστές καρδιών που σε ξεπουλούν για λίγα αργύρια.
Ε ναι, μωρέ, αποχωρώ…
Αποχωρώ, για να χωρώ!
Αποχωρώ, για να μπορώ!
Αποχωρώ, γιατί δε θέλω άλλο να ανεχτώ!
Συγχωρώ, αλλά αποχωρώ!
Αποχωρώ, αλλά δεν υποχωρώ!
Κατάλαβες;
Αποχωρώ και προχωρώ!!
