Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έτσι είναι καλέ μου. Από που κι ως που να φύτρωσε η αγάπη έτσι ξαφνικά μόλις έχασες τη σύντροφό σου. Τόσο καιρό η αγάπη αυτή που ήταν, γιατί δε την έδειχνες, γιατί δε την αισθανόσουν. Γιατί;
Άσε θα σου πω εγώ. Γιατί πολύ απλά ήταν ανύπαρκτη.
Είναι μύθος αυτό που λένε τελικά ότι όταν χάσεις κάποιον καταλαβαίνεις τι ήταν για σένα.
Είχες την ευκαιρία σου, με έζησες και στα καλά και στα άσχημα σαν απλός θεατής κι εγώ ήμουν στο πλευρό σου πάντα. Σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας σου να σε στηρίζω, να σε φροντίζω και να σου δείχνω με κάθε τρόπο την αγάπη μου. Γιατί έσπαγα το κεφάλι μου εγώ, σε αντίθεση με σένα για να σκεφτώ τι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, τι να κάνω για να σε χαλαρώνω κάθε βράδυ που γυρνούσες από τη δουλειά, τι έκπληξη να δημιουργήσω για να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα… γιατί πάλευα να κρατήσω ζωντανή αυτή τη σχέση, γιατί σε νοιαζόμουν, σε χρειαζόμουν στη ζωή μου επειδή σε είχα κάνει κομμάτι της και δεν άντεχα χωρίς εσένα. Δεν μπορούσα να είμαι μακριά σου. Μου έλειπες.
Εσένα που ήταν το ενδιαφέρον σου; Την ακούω βερεσέ αυτή την αναθεματισμένη αγάπη που μου ξεφουρνίζεις τώρα επειδή έχασες τη συνήθειά σου, το στήριγμα σου και το αποκούμπι σου για τις ώρες που δεν είχες τίποτα καλύτερο να κάνεις.
Τώρα τι περιμένεις από μένα; Έκλεισε ο κύκλος σου. Το κορόιδο σου άργησε αλλά ξύπνησε.
Μάζεψε λοιπόν τον πληγωμένο σου εγωισμό και εξαφανίσου από μπροστά μου.
