Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
Είναι κάποια βράδια που βγαίνουμε για να πιούμε χαλαρά με την παρέα μου, να μιλήσουμε και να γελάσουμε. Αν παίζει και μουσική ακόμα καλύτερα, θα μερακλώσουμε κιόλας. Πάντα κάνουμε κέφι και η βραδιά γεμάτη χαμόγελα.
Τον τελευταίο καιρό όμως είσαι το ξαφνικό σκοτείνιασμα στο βλέμμα μου. Το πρόσωπο σου αρχίζει να βουλιάζει στο ποτήρι μου. Μέσα στη ζάλη μου βλέπω αυτά που θέλω να δω, σε φέρνω πίσω και ξεγελάω το θολό μου μυαλό. Αναμασώ τα περασμένα και τα πεπραγμένα. Όσο πιο πολύ πίνω τόσο πιο κοντά σου έρχομαι, τόσο πιο πολύ ζωντανεύει η παρουσία σου στον χώρο.
Πίνω και άλλο. Θέλω να φτάσω σε άλλη διάσταση τις αισθήσεις μου. Θέλω να νιώσω εκείνο το γλυκό μούδιασμα που προσφέρει το οινόπνευμα.
Απροσδιόριστος ο αριθμός ποτηριών που κατεβάζω. Αλλά είναι αρκετός έτσι ώστε να βγεις από μέσα μου είτε σε μορφή δακρύων είτε σε μορφή ψεύτικου γέλιου που σβήνει απότομα. Όλο μου το είναι ουρλιάζει το όνομα σου. Θέλω να σε ξορκίσω από μέσα μου.
Καίγομαι. Καίγομαι μέσα και έξω. Με καις.
Μεθώ. Μα δεν με θες.
Ριμαγμένες οι αντιστάσεις μου και πεσμένες οι άμυνες μου. Το αλκοόλ σου επιτρέπει να κατακλήσεις ολοκληρωτικά την ύπαρξη μου.
Άλλη μια γουλιά. Ίσως να είναι η γουλιά που θα με σπρώξει έξω από το σπίτι σου και θα μου δώσει εκείνη την αποφασιστικότητα που μπορεί να δώσει σε έναν μεθυσμένο να χτυπήσει το κουδούνι. Ίσως να είναι επίσης εκείνη η γουλιά που θα μου χαρίσει την ψευδαίσθηση ότι θα μου ανοίξεις και έπειτα θα μου πεις να μείνω.
Εκείνη η άλλη μια γουλιά που ποτέ δεν πίνω…
Με το ποτό εκθέτω την ψυχή μου για σένα. Είναι επιλογή μου όμως να βασανίζομαι έτσι. Σπάνια ερωτεύομαι εγώ. Αλλά τώρα που το έκανα, θέλω να το κάνω με αυτό τον τρόπο. Έτσι θέλω να περάσω τον έρωτα που με έκανε να αρρωσταίνω.
Δεν είναι η αδυναμία μου που με φέρνει σε αυτή την κατάσταση μέθης, αλλά αυτή η εμμονή μου να δένομαι με ανθρώπους ερήμην τους.
Δεν ασχολούμαι με εκείνους που με κοιτάζουν περίεργα όταν δακρύζω μπρος στο πλήθος, ένω μέσα μου φωνάζω το όνομα σου, χωρίς να είσαι παρόν. Ξέρω ότι είναι νηφάλιοι από έρωτα. Γιατί αν δεν ήταν, θα ήξεραν ότι όταν πίνει μια γυναίκα τραβάει ζόρι από κάποια απουσία. Τραβάει ζόρια από κάποια απουσία που την σκότωσε.
Κάθε επόμενο πρωί, μετά από τέτοιο βράδυ μαζεύω τα απομεινάρια από την κραιπάλη μου. Κάθε επόμενο πρωί αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το τελευταίο βράδυ που θα γίνω έρμαιο όλων αυτών που σε θυμίζουν, ποιο θα είναι το τελευταίο μεθύσι που θα κάνω εξαιτίας σου, ποιο θα είναι το πρώτο που θα κάνω στην υγειά σου…
Αλλά τώρα μεθώ για σένα…
