Γράφει ο Ανδρέας Σώτος
Κι αν η εκείνη μπορούσε να σε ακούσει, θα της έλεγες ότι την αγαπάς, ότι θα έδινες τα πάντα για να την ξαναδείς, πως η φωνή της είναι η ομορφότερη στη γη, ότι ήταν η ζάχαρη στον καφέ σου, η μουσική στην αγαπημένη σου ταινία.
Το χάδι στο λαιμό όταν κοιμόσουν, το φιλί το ξεκάρφωτο, την ώρα που το μυαλό σου ήταν αλλού, το ξαφνικό «σ’αγαπώ» της εκεί που είχες πάψει να πιστεύεις στα θαύματα, το χαμόγελό της εκεί που είχες πάψει να πιστεύεις στην ομορφιά του κόσμου!
Το σάλτο που έκανε στην αγκαλιά σου όταν άνοιγε την πόρτα, πως το μυαλό της επιτέλους σού έδωσε την ευτυχία να καταλάβεις πως υπάρχουν κι άλλα, υπέροχα αλλοπρόσαλλα μυαλά σαν το δικό σου.
Και το κορμί της ήταν τόπος λατρείας. Κι η καρδιά της ήταν φωλιά έρωτα.
Και τι δεν θα έδινα για να είσαι πάλι εδώ, ακόμα και την ίδια μου τη ζωή….
