Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Παράξενο πράγμα ο έρωτας. Έρχεται και σε συναντά τις πιο απρόσμενες στιγμές!
Εκεί που λες πως έχεις τελειώσει τους λογαριασμούς σου μαζί του. Εκεί που νομίζεις πως έχεις παραδώσει τα κλειδιά και δεν έχεις κάτι άλλο να πεις με την πάρτη του.. Εκεί που λες πως ότι είχες να του δώσεις, του το έδωσες και καθάρισες, έρχεται και πέφτει πάνω σου με όλη του τη δύναμη και σε ξανασυστήνει από την αρχή!
Πώς το λέει ο Ρέμος; Έτσι ξαφνικά… Κι εσύ έτσι ξαφνικά φοράς ξανά το πιο λαμπερό απ’ τα χαμόγελα σου. Εκείνο που είχες ξεχάσει πώς μοιάζει! Εκείνο που δεν χωράει μέσα του «όταν θα..» κι αναμονές! Εκείνο που διαγράφει κάθε περαστικό, κάθε τυχαίο, κάθε έναν που προσπάθησε να γίνει έρωτας. Εκείνο που μπορεί να υπάρχει μόνο από έναν έρωτα ατόφιο, αληθινό κι απόλυτο, που σου κόβει τα πόδια με το «έτσι θέλω».
Δεν ξέρει από «πεταλουδίτσες» ξέρει όμως από ανάσες κοφτές και σημάδια από πάθος και καύλα! Ξέρει μόνο από «εδώ» και «τώρα». Ξέρει να μέτρα το χρόνο από την αρχή και να είναι πάντα λίγος. Να θες πάντα λίγο παραπάνω. Λίγο παραπάνω χρόνο, λίγα παραπάνω χάδια, λίγα παραπάνω σημάδια, λίγες παραπάνω ανάσες την στιγμή που γίνεστε ένα! Δεν έχει λόγια.. δεν έχει λέξεις.. δεν τις έχει αναγκη. Ο έρωτας αυτός, σε ξανασυστήνει με τον ίδιο σου τον εαυτό, τότε που όλα ήταν ένα χάδι, μια αγκαλιά, και μια συνωμοσία μυστική που κράταγε μέχρι το ξημέρωμα…
Και τώρα, αυτό το ξημέρωμα, σου έχει φορέσει ένα χαμόγελο κι έχει αφήσει απάνω σου τη μυρωδιά της μέρας που πέρασε.. Μια μυρωδιά που δεν θέλεις να βγάλεις από πάνω σου.. γιατί είσαι, κι εκείνος, κι ένας έρωτας καινούριος. Έτσι ξαφνικά, έρωτας! Έτσι ξαφνικά, εσύ!
