Γράφει η Κέλλυ Μπόζα
Γυναίκες του 2017.
Γυναίκες του σήμερα.
Δυναμικές, ανεξάρτητες, φιλόδοξες, πολύπλευρες.
Κάποτε πάλεψαν για τα δικαιώματα τους, για μια ισότητα, για ένα όνειρο.
Επωμίστηκαν βάρη που δεν ήξεραν καν αν αντέχουν οι ώμοι τους και σήκωσαν το φορτίο της ευθύνης να φανούν αντάξιες των απαιτήσεων τους.
Μάνα, σύζυγος, νοικοκυρά, ερωμένη, εργαζόμενη, Γυναίκα.
Τόσοι ρόλοι, τόσα κοστούμια, μα μόνο ένα πρόσωπο. Εκείνης.
Εκείνης που κάθε μέρα παλεύει για να μην φανεί λίγη στη ζωή, σε ότι καλείται να αντιμετωπίσει, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας της.
Δεν επιτρέπει στο εαυτό της να λυγίσει, παρά μόνο να μείνει πάνω στις γόβες της με το κεφάλι ψηλά και να συνεχίσει για το κάθε αύριο που της ξημερώνει.
Έχει τσαγανό αυτή η γυναίκα, έχει πείσμα, άποψη.
Σφίγγει τα δόντια, σχηματίζει τα χέρια της σε μια γροθιά και τα δάκρυα της μένουν στεγνά.
Νομίζεις ότι εκείνη η γυναίκα δεν φοβάται;
Ε λοιπόν φοβάται και μάλιστα πολύ.
Γιατί έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό της να τα καταφέρει. Και πρέπει να τα καταφέρει.
Και σε αυτό το δύσβατο δρόμο, τον γεμάτο λακούβες και στροφές δεν θέλει να είναι μόνη.
Πίσω από την αγέρωχη φυσιογνωμία της, το ίσως αυστηρό της βλέμμα και την ανεξαρτησία της, κρύβεται η ανάγκη ενός αληθινού άντρα.
Ενός άντρα που δεν θα είναι το δεκανίκι της αλλά η πηγή της δύναμης της.
Δεν χρειάζεται ήρωα, μεγάλωσε πια.
Θέλει συνοδοιπόρο, φίλο, εραστή και πάνω από όλα Άντρα. Όχι ανδρείκελο! Άντρα!
Κάποιον που να κοιμάται τα βράδια ήσυχη δίπλα του.
Έναν ώμο που θα ακουμπήσει με ασφάλεια, μια καρδιά που θα εμπιστεύεται χωρίς φόβο, αμφιβολίες και δεύτερες σκέψεις.
Γιατί ξέρει ή καλύτερα αναγκάστηκε να μάθει να ζει και μόνη της αλλά λαχταρά να βρει εκείνο το χέρι που θα την τραβήξει από την μοναχική της πορεία και θα της γλυκάνει το άλλοτε κουρασμένο της πρόσωπο.
Αυτή η γυναίκα ξέρει να αγαπά δυνατά γιατί δεν θα είναι μαζί σου από ανάγκη.
Να την σέβεσαι, να την φροντίζεις και να την χρειάζεσαι, γιατί όπως έχει πει και η Marilyn Monroe ” μια γυναίκα δεν χρειάζεται ποτέ, κάποιον που δεν την χρειάζεται.”
