Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και τώρα τι θα κάνεις;
Θα κάθεσαι ξαπλωμένη στο πάτωμα κοιτώντας το ταβάνι και θα περιμένεις;
Πάλι τα ίδια, πάλι στο περίμενε, πάλι στην αγωνία και στη έννοια του.
Πάλι σαν να μην πέρασε μια ημέρα, σαν να έμεινες εκεί για χρόνια στο ίδιο σημείο, σαν τα ρούχα σου να ξεθώριασαν μαζί με εκείνο το έντονο βλέμμα σου όλο σπιρτάδα που έφερνε κοντά σου τους ανθρώπους, σαν το μυαλό σου να μην μεγάλωσε ποτέ με το στόμα σου ραμμένο και το αίμα σου να μην κυλάει πια.
Μα αξίζει, σε ρωτώ, αξίζει;
Αξίζει που χάνεις τη ζωή σου, που όλα τρέχουν γύρω σου, που ο κόσμος σου χαμογελά μα εσύ εκεί καρφωμένη στα ίδια και στα ίδια, σε ένα παγωμένο πάτωμα από πλακάκι.
Ίσως και να πέρασε από το μυαλό σου για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου μα δεν άφησες να μπει παραμέσα γιατί ο πόθος σου ήταν μεγαλύτερος και από όλο τον κόσμο που άλλαζε, ναι το ξέρω, πιο μεγάλος από το οτιδήποτε βαρετό γινόταν πέρα από εκείνο που ποθούσες εσύ.
Εντάξει θα σταματήσω τώρα μα γύρνα έστω για λίγο το βλέμμα σου έστω και σε ένα μικρό ασήμαντο συμβάν ίσα για να δεις, για λίγο και αν δεν σου αρέσει και αν δεν σε κουνήσει μείνε εκεί κολλημένη μα χαμογέλα λίγο γιατί έχεις χάσει και αυτό, άναψε ένα τσιγάρο μπας και σου μπει και καπνός στα μάτια και σε κάψει για λίγο μπας και τελικά τα μάτια σου δακρύσουν και καθαρίσουν λίγο, μπας και αρχίσεις να βλέπει τον κόσμο.
Τι λες;
Τώρα!
